کتاب مائده‌های زمینی و مائده‌های تازه اثر آندره ژید، ترجمه مهستی بحرینی، انتشارات نیلوفر

رمان «مائده‌های زمینی» و «مائده‌های تازه» اثری است چندوجهی که در قالب‌های گوناگونی چون نظم، نثر شاعرانه، سفرنامه، شرح‌حال و گفت‌وگو شکل گرفته است. هرچند در این رمان عناصر داستان‌پردازی و خودزندگی‌نامه به‌روشنی دیده می‌شود، اما «مائده‌های زمینی» و «مائده‌های تازه» بیش از هرچیز به‌عنوان اثری فلسفی شناخته می‌شود. این عنوان از دو بخش تشکیل شده است که با فاصله‌ای چهل‌ساله از یکدیگر نوشته شده‌اند. بخش نخست در زمانی پدید آمد که آندره ژید از بیماری‌ای سخت در حال بهبودی بود. او با نثری فاخر و شاعرانه، در قالب نوعی سفرنامه، تجربه‌ سفر خود به جنوب ایتالیا، مزرعه‌ای در نورماندی و سرزمین‌های گوناگون شمال آفریقا را روایت می‌کند. درون‌مایه‌ اصلی این بخش، زیستن در لحظه‌ اکنون و در آغوش کشیدن همه‌ احساسات و تجربه‌های تلخ و شیرین زندگی است. بخش دوم، که در دهه‌ی شصت زندگی نویسنده نگاشته شده، بازتابی است از تأملات او بر فلسفه‌ دوران جوانی‌اش و تفسیری گسترده از مفاهیم دینی و سیاسی آن اندیشه‌ها. ژید در «مائده‌های زمینی» و «مائده‌های تازه» باور دارد که بزرگ‌ترین حسرت‌های انسان نه از کارهای انجام‌شده، بلکه از آنچه انجام نداده برمی‌خیزد؛ از فرصت‌های ازدست‌رفته و لذت‌هایی که خود را از آن‌ها محروم کرده‌ایم.