کتاب بازیابی امر محسوس اثر مجید اخگر، انتشارات بیدگل

برای کسانی که با هنر سروکار دارند یا درباره آن می‌اندیشند، «اهمیت هنر» امری بدیهی و آشکار است. هنر پدیده‌ای رازآلود، مبهم و در بسیاری از وجوه، غیرعقلانی است؛ از مسائل عینی فاصله دارد، اما در عین حال، به طرز شگفت‌انگیزی با بنیادی‌ترین مسائل، دردها و دغدغه‌های عینی، ذهنی و حتی مافوق‌بشری انسان ارتباطی تنگاتنگ دارد. شاید درست همان‌جا، در بطن هنر، بتوان در جست‌وجوی «پاسخ» یا درمان این دردها به تأمل و کاوش پرداخت. از سوی دیگر، هنگامی که درباره ویژگی منحصربه‌فرد آثار هنری سخن گفته می‌شود، بسیاری از ما با حالتی آمیخته به تیزبینی انتقادی یا به ظاهر «افسون‌زدوده» می‌گوییم: «دوره‌ی این حرف‌ها دیگر گذشته است.» چنین اظهاراتی معمولاً برآمده از تصورات «رمانتیک» و احساساتی دانسته می‌شوند که در واقعیت جایگاهی ندارند. بر این اساس، هنر نیز همانند سایر فعالیت‌های بشری، امری زمینی، دست‌یافتنی و واقع‌گرایانه تلقی می‌شود. اما این نگاه به ظاهر انتقادی، در حقیقت بیشتر نتیجه‌ی نوعی تنبلی ذهنی و تسلیم شدن در برابر قالب‌های فکری و کلیشه‌های فرهنگی رایج است. چنین نگرشی، در مواجهه با کسانی که اثر هنری را ــ خواه از روی منطق یا احساس ــ جدی می‌گیرند، با ژستی کلبی‌مسلکانه ادعا می‌کند که هنر را نباید چندان جدی گرفت. در نهایت، این طرز فکر با تکرار این گزاره‌ی مأیوس‌کننده که «زیر این آسمان هیچ چیز تازه نیست»، در واقع از پذیرش هرگونه حس مسئولیت، پاسخ‌گویی و وفاداری نسبت به هنر شانه خالی می‌کند.