کتاب این قرن اثر آلن بدیو، ترجمه فواد جراح باشی، انتشارات بیدگل

یک قرن چیست؟ در این‌جا به یاد پیش‌گفتار ژان ژنه بر نمایشنامه‌اش «سیاها» می‌افتم؛ جایی که او با طعنه می‌پرسد: «یک سیاه چیست؟» و بی‌درنگ می‌افزاید: «و پیش از هر چیز، چه رنگی دارد؟» من نیز می‌خواهم با همان منطق و لحن بپرسم: یک قرن چند سال دارد؟ آیا یک‌صد سال؟ این‌بار پرسش بوسوئه در ذهن طنین می‌افکند: «یک‌صد سال یا یک‌هزار سال چه معنا دارد، وقتی که می‌توان در یک دم آن را محو کرد؟» اکنون باید از خود بپرسم: کدام دمِ استثنایی است که قرن بیستم را از میان برده است؟ آیا سقوط دیوار برلین بود؟ یا نقشه‌برداری از ژن‌ها؟ شاید هم راه‌اندازی یورو؟ حتی اگر فرض کنیم می‌توانستیم این قرن را به شکلی معین بازسازی کنیم و آن را همچون ابژه‌ای برای اندیشیدن در نظر بگیریم، آیا آن ابژه، فلسفی خواهد بود؟ آیا چنین ابژه‌ای تسلیم اراده‌ای یگانه و خاص، یعنی اراده‌ی تأمل و ژرف‌نگری است؟ با این همه، شاید پیش از هر چیز باید پذیرفت که قرن، بیش و پیش از هر معنای دیگر، یک واحد تاریخی است؛ معیاری برای سنجش گذر زمان، نه لزوماً ابژه‌ای برای تأمل فلسفی.