کتاب آخر بازی اثر ساموئل بکت، ترجمه عطا الله نوریان، انتشارات قطره

نمایشنامه‌ی «آخر بازی» پس از وقوع فاجعه‌ای آخرالزمانی آغاز می‌شود؛ فاجعه‌ای که جزئیات چندانی از آن در اختیار مخاطب قرار نمی‌گیرد. «هم» به همراه خدمتکارش «کلاو» و والدینش، «نگ» و «نل»، در خانه‌ی خود گرفتار شده‌اند و جهان بیرون در سکوت و نابودی فرو رفته است. ساموئل بکت، نویسنده‌ی اثر و از شیفتگان پرشور شطرنج، در این نمایشنامه لحظات پایانی یک بازی شطرنج را با آخرین روزها و ساعت‌های زندگی انسان مقایسه می‌کند. او به این حقیقت دست یافته بود که مرگ، نتیجه‌ی قطعی و اجتناب‌ناپذیرِ بازی زندگی است و انسان، فارغ از آن‌که چگونه بازی کرده باشد، در نهایت با آن روبه‌رو می‌شود. نمایشنامه‌ی «آخر بازی» یا به تعبیر دیگر «دست آخر»، نخست به زبان فرانسوی نوشته و سپس توسط خود بکت به انگلیسی ترجمه شد. این اثر که نقطه‌ی اوج سبک مینیمالیستی بکت به‌شمار می‌آید، چهره‌ی بی‌نقاب و عریان انسان را در برابر مرگی نزدیک، با زبانی ساده اما تأمل‌برانگیز، به تصویر می‌کشد و به یکی از آثار ماندگار ادبیات نمایشی قرن بیستم تبدیل می‌شود.