کتاب خرده‌نسیان اثر بهمن فرسی، انتشارات بیدگل

«خرده نِسیان» برای سلیقه‌های گوناگون، عنوانی‌ست اندکی دورتاب و چیستان‌گونه. پرسش اما این است: کدام خرده؟ کدام نسیان؟ واژۀ «خرده» به‌تنهایی شناخته و روشن است؛ واژه‌ای که پیوندی دیرینه با کتابی آیینی دارد و قرن‌ها در زبان فارسی، با شرح و شاخۀ سخن مردم از دیرباز تا امروز، درهم‌تنیده مانده است. «نسیان» نیز همان است که عاقلان دانند و به زبان نمی‌آورند، واژه‌ای که در سکوت میان من و تو می‌نشیند. تافته‌بافتۀ سخن فارسی همواره چنین بوده است: دشوار، اما دل‌نشین و ماندگار. شیفتگان هنرهای نمایشی در «خرده نسیان» با تابش‌های بدیع و چندگونۀ هنر صحنه و پرده روبه‌رو می‌شوند؛ جایی که بدعت و ابداع، یا به بیانی ساده‌تر «دیگر‌گونگی»، ریاضتی است ضروری که دل و جان نویسنده بی‌آن توان برپایی ندارد. استحالۀ داستان به بازی، حرکتی از میان چند حرکت است که در این میدان خیال تجربه می‌شود؛ حرکتی که برای ورزندگان صحنه و پرده نه تفننی گذرا، بلکه ضرورتی بنیادین به شمار می‌آید. «خرده نسیان» باز نیز، همچون همیشه، از نفَسی «دیگر» در گامی تازه سخن می‌گوید؛ از تلاشی برای آفرینشی نو که در مرز میان یاد و فراموشی شکل می‌گیرد.