کتاب اشتیاق اثر جانت وینترسن، ترجمه عرفان مجیب، انتشارات برج

با «اشتیاق»، باید خود را خواننده و تماشاگر رمانی بدانیم که با آمیزه‌ای از شوخ‌طبعی و تلخی، یادآور جهان ادبی بالزاک و فلوبر است؛ رمانی که در فضای خاص و منحصربه‌فردی از حال‌وهوای ایتالیایی جریان دارد، اما نویسنده‌ای انگلیسی آن را خلق کرده است. همین تضاد شگفت‌انگیز، خود نشانی از نوعی جادو دارد؛ چه رسد به اینکه داستان در میانه‌ی فتح‌الفتوح‌های ناپلئون می‌گذرد و روایتگر سربازی کوتاه‌قد از ارتش بناپارت است که دلباخته‌ی زیبارویی ونیزی می‌شود؛ سربازی که ابتدا مأمور گردن‌زنی است و سپس تا رساندن مرغ بریان به خیمه‌ی امپراتور، ارتقای درجه می‌یابد. همین روایت آغازین به‌تنهایی کافی است تا بدانیم با معجونی از جادوی لاتینی، لطافت احساسات رمانتیک فرانسوی و طنّاز‌بودن انگلیسی روبه‌رو هستیم؛ ترکیبی که گویی اتحادی میان جولین سورلِ رمان «سرخ و سیاه» استاندال و بری لیندونِ ویلیام تکری است، در ونیزی شبیه به ماکوندوی «صد سال تنهایی». حال اگر این همه را همراه با شور، شادمانی، وجد و احساسات ناب انسانی در تار‌و‌پود کتاب «اشتیاق» اثر جانت وینترسون ببینیم، درمی‌یابیم که این عاشقانه‌ی سرشار از خلوص، بیش از پیش در جان خواننده رسوخ می‌کند. «اشتیاق» همچون حرکت نرم و سریع گوندولاهای ونیزی، سیّال، پرشتاب و لبریز از شوق است. این رمان عشق را بر بستری از تاریخ و افسانه می‌نشاند تا ژرفای روابط انسانی را با بیانی شاعرانه، زنده و پرکشش توصیف کند.