کتاب عمارت وحشیان اثر ژان پاتریک مانشت، ترجمه محمدعلی صادقی، انتشارات نشر ثالث

ژان پاتریک مانشت، یکی از برجسته‌ترین و تأثیرگذارترین احیاگران ژانر نوآر در ادبیات و سینمای فرانسه، نویسنده‌ای بود که به شیوه‌ای کم‌نظیر جهان داستانی خود را از عشق، نفرت و عواطف افسارگسیخته آکنده می‌کرد. در آثار او، احساسات تند و بی‌قاعده در کنار نوعی سنگدلی سرد و بی‌رحم قرار می‌گرفت و همین تضاد، مخاطب را به تجربه‌ای سادومازوخیستی از خواندن یا تماشای داستان‌ها و فیلم‌هایش فرا می‌خوانْد. رمان‌های مانشت، چه آن‌هایی که تنها در قالب رمان باقی ماندند و چه آثاری که با حضور مستقیم او در مقام فیلم‌نامه‌نویس یا همکارِ فیلم‌نامه‌نویس به فیلم‌هایی شاخص در سینمای نئونوآر فرانسوی دهه‌های هفتاد و هشتاد میلادی تبدیل شدند، همواره در پسِ ظاهر جذاب و پرکشش خود، ساختاری چندلایه و پیچیده داشتند. این آثار با مهارت کم‌نظیر نویسنده در ترکیب تعلیق، روان‌شناسی و نقد اجتماعی، عمقی پیدا می‌کردند که نمونه‌اش در کمتر نویسنده‌ای از آن دوران دیده می‌شد. رمان «عمارت وحشیان» از همین دست آثار است؛ روایتی تیره و چندوجهی که حاشیه‌های جامعه و پنهان‌مانده‌های آن را بیرون می‌ریزد و شدت می‌بخشد. در این کتاب، همان‌گونه که در بسیاری از آثار مانشت دیده‌ایم، خواننده در نوسانی پیوسته میان عشق و خشونت گرفتار است؛ پاندولی معماوار که نمی‌دانی باید به میل درونی شخصیت‌ها باور بیاوری یا به بیرون‌ریزی خشن و سردشان. «عمارت وحشیان» را می‌توان هم‌زمان با دو نگاه متفاوت به یاد آورد: از یک‌سو با اقتباس روان‌شناختی ایو بویست، و از سوی دیگر با حال‌وهوایی همانند رمان و فیلم «نادا». در این میان، تداعی حضور بازیگرانی چون آلن دلون و کاترین دونوو در فیلم «شوک» نیز به‌گونه‌ای طبیعی، فضای داستان را در ذهن مخاطب زنده می‌کند؛ جهانی که در آن عشق، جنایت و اضطراب در مرزی باریک به هم می‌رسند.