کتاب حیات کلانشهر و حیات بدن اثر حجت اله رحیمی، انتشارات نشر ثالث

در دیالکتیک میان بدن و کلانشهر، این کلانشهر و ماشین‌های بی‌شمار آن‌اند که تمامیت خود را به بدنی منتقل می‌کنند که ذاتاً در پی تمامیت نبوده است؛ بدنی که همواره در جست‌وجوی فقدان، در مسیر شدن، گشودگی به سوی جهان و میل رهایی حرکت می‌کند. اگر به ژرف‌ترین لایه‌های حیات خود بازگردیم، درمی‌یابیم آنچه حقیقتاً می‌طلبیم و آرزو می‌کنیم، گشودگی به جهان است، نه فروبستگی در برابر آن؛ شدنِ پیوسته است، نه ایستایی و سکون؛ شور و هیجان زندگی است، نه کرختی و افسردگی. در حقیقت، نه تمامیت، نه کلیت، نه سلطه و نه توقف جریان زندهٔ حیات، هیچ‌کدام با ذات بدن انسانی سازگاری ندارند. مسئلۀ اصلی بدن در کلانشهر این نیست که کلانشهر تمامیتی عرضه می‌کند که برای بدنِ ساکن در آن مطلوب نیست، بلکه حقیقت آن است که بدن اساساً میل به تمامیت ندارد. بدن در جوهر خود با فقدان زاده می‌شود و همین فقدان، نیروی محرکِ او برای گشودگی، حرکت و شدنِ بی‌وقفه است. بنابراین، تمامیت را نباید معیاری برای سرزنش بدن به‌خاطر نداشتن آن دانست، چراکه تمامیت از اساس در ذات بدن جای ندارد. این فقدان، سرچشمۀ جنبش، پویایی و گشودگی مداوم بدن است؛ نیرویی که هر نوع تمامیت، از جمله تمامیت کلانشهر، در برابر آن ایستادگی می‌کند و مانع تداوم آزادانۀ جریان حیات می‌شود.