کتاب دخترعموی من راشل اثر دافنه دوموریه، ترجمه داریوش شاهین، انتشارات بدرقه جاویدان

رمان «دخترعموی من راشل» (My Cousin Rachel) نوشته‌ی دافنه دوموریه، اثری گوتیک، پررمزوراز و آکنده از سایه‌روشن‌های عشق، تردید و وسوسه است که نخستین‌بار در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. دوموریه در این داستان مبهوت‌کننده، مرز میان حقیقت و فریب، معصومیت و نیرنگ را چنان مبهم و وسوسه‌انگیز ترسیم می‌کند که خواننده، همانند شخصیت اصلی، تا پایان در تعلیقی بی‌وقفه باقی می‌ماند. داستان از زبان فیلیپ اَشلی، جوانی نجیب‌زاده و سرسخت، روایت می‌شود. او پس از مرگ مرموز پسرعمویش آمبروز، درگیر ماجرایی پر از شک و اشتیاق می‌گردد. آمبروز در شهر فلورانس با بیوه‌زنی به نام راشل ازدواج می‌کند، اما اندکی بعد در نامه‌هایی پریشان از بیماری، سردردهای شدید و سوءظن نسبت به همسرش سخن می‌گوید. پیش از آن‌که فیلیپ بتواند خود را به او برساند، آمبروز بر اثر حادثه‌ای مشکوک جان می‌سپارد و راشل به‌طور ناگهانی و بدون دعوت به خانه‌ی فیلیپ قدم می‌گذارد. با ورود راشل، خانه و زندگی فیلیپ رنگی تازه اما متناقض به خود می‌گیرد. او زنی است هم مهربان و هم رازآلود؛ لطیف و در عین حال نگران‌کننده. فیلیپ که در آغاز با تردید و بدبینی به او می‌نگرد، به‌زودی در دام جذابیت مرموز و اغواگر او اسیر می‌شود. بااین‌حال، شک همچنان چون سایه‌ای پررنگ در ذهن او باقی می‌ماند. آیا راشل زنی بی‌گناه است که قربانی سوءتفاهم و شایعه شده، یا زنی حسابگر که پشت چهره‌ی دل‌فریبش رازی خطرناک پنهان کرده است؟ دوموریه استادانه این دوگانگی را در ذهن فیلیپ و خواننده می‌کارد و تا آخرین صفحه، پاسخ را در پرده نگه می‌دارد. «دخترعموی من راشل» تنها روایتی عاشقانه و پرکشش نیست؛ بلکه کاوشی ژرف در روان انسان، وسوسه‌ی تملک، پیچیدگی عشق و ناتوانی از شناخت کامل دیگری است. درون‌مایه‌هایی چون جایگاه اجتماعی زنان، حسادت، هویت، میل به کنترل و تضاد میان عقل و احساس، به روایت عمق می‌بخشند و اثر را به فراتر از یک داستان عاشقانه‌ی ساده ارتقا می‌دهند. این رمان که چندین بار به‌صورت فیلم اقتباس شده، از جمله در نسخه‌ای موفق با بازی ریچل وایس، همچنان از درخشان‌ترین نمونه‌های ادبیات گوتیک مدرن به‌شمار می‌رود. داستانی که با هر بار خواندن، پرسشی تازه در ذهن می‌کارد و پاسخ را چون رازی در مهِ نهایی داستان پنهان می‌سازد.