کتاب لودویگ ویتگنشتاین اثر ری مانک، ترجمه رضا دهقان، انتشارات ماهی

کتاب حاضر به بررسی زندگی و آثار لودویگ ویتگنشتاین می‌پردازد و پیوند ژرف میان دغدغه‌های فلسفی او با ابعاد عاطفی و روانی زندگی‌اش را آشکار می‌سازد. ری مانک در این اثر، از تأثیر عمیق نظریه‌ی اتو واینینگر بر ویتگنشتاین سخن می‌گوید؛ نظریه‌ای که بر این باور است «دستیابی به نبوغ، صرفاً بلندپروازی والا نیست، بلکه وظیفه‌ای اخلاقی و نوعی “حکم مطلق” کانتی است» و «هر مرد وظیفه دارد تا حد امکان به مرتبه‌ی برترین سنخ انسان، یعنی مرتبه‌ی سرآمد یا نابغه، نزدیک شود». ویتگنشتاین این دیدگاه را به جدی‌ترین و حتی هولناک‌ترین شکل ممکن پذیرفته بود. گفته می‌شود او زمانی از اندیشه‌ی خودکشی دست کشید که برتراند راسل به نبوغش اذعان کرد؛ رویدادی که مفهومی تازه از ارزش و معنا در زندگی او پدید آورد. از نخستین سال‌های جوانی برای ویتگنشتاین روشن بود که تنها نوعی از زندگی ارزش زیستن دارد: زیستنی در مسیر انجام وظیفه‌ای که انسان در قبال استعداد و نبوغ خود بر عهده دارد. در نگاه او، ادای این وظیفه نه انتخابی شخصی، بلکه رسالتی درونی و اخلاقی بود.