کتاب این بانگ دلاویز اثر علی باباچاهی، انتشارات نشر ثالث

در بخش نخست کتاب، به‌تفصیل از زندگی، کارنامه فرهنگی و فعالیت‌های سیاسی «فریدون توللی» سخن گفته می‌شود. سپس، تحلیل و بررسی اشعار او در سه محور اصلیِ «تجدد»، «عقب‌نشینی» و «بازگشت» دنبال می‌گردد. در آغاز این بخش، مجموعه شعر «رها» که حاصل دوران جوانی و نماد روحیه نوگرایی و تجدد شاعر است، مورد نقد و ارزیابی قرار می‌گیرد. در این بررسی، به جنبه‌هایی چون تصویرسازی‌های ابتکاری، عینیت‌بخشی به پدیده‌های ذهنی، موسیقی در شعر و دیگر ویژگی‌های سبکی توللی اشاره می‌شود. فریدون توللی (۱۲۹۸–۱۳۶۴) از نخستین حامیان اندیشه‌های نیما یوشیج در زمینه شعر نو بود، اما در عین حال از مخالفان جدی و سرسختِ شعر سپید به شمار می‌رفت. او بیش از هر چیز به زبان و تصویر اهمیت می‌داد و در بهره‌گیری از موسیقی کلام، ساختن ترکیبات تازه و آفرینش تعابیر شاعرانه، مهارتی کم‌نظیر داشت. درون‌مایه غالب اشعار توللی، عشق‌های زمینی، اندوه، ناامیدی، و هراس از مرگ است. مضامین تلخ اما تأمل‌برانگیز او، منعکس‌کننده روح حساس و نگاه واقع‌گرایانه‌اش به زندگی و انسان معاصر است.