کتاب جاده اثر کورمک مک کارتی، ترجمه سمانه تیموریان، انتشارات روزگار

در رمان «جاده»، مردی به همراه پسرش در دل جاده‌های آمریکا، که به سرزمینی سوخته و نابودشده بدل شده است، گام برمی‌دارد. هیچ چیز جز خاکسترهای معلق در باد در این چشم‌انداز ویران و بلازده حرکتی ندارد. هوا چنان سرد است که سنگ‌ها از شدت یخ‌زدگی می‌شکنند و برفی خاکستری‌رنگ از آسمانی تیره و خاموش فرو می‌ریزد. هدف این پدر و پسر، رسیدن به ساحل است؛ هرچند نمی‌دانند در آنجا چه چیزی در انتظارشان است. آنان تنها دارایی‌های اندک خود را با خود حمل می‌کنند: یک هفت‌تیر برای دفاع در برابر دسته‌های یاغی و کمین‌گر، لباس‌های کهنه‌ای بر تن و چرخ‌دستی کوچکی که اندکی غذای قابل خوردن در آن نهفته است. رمان «جاده» روایتی تکان‌دهنده از سفری پر از رنج و واقع‌گرایی تلخ است. این اثر، آینده‌ای تیره و بی‌امید را پیش چشم می‌گذارد؛ جهانی که در آن نشانی از زندگی و امید باقی نمانده است. بااین‌حال، عشق عمیق و پیوند ناگسستنی میان پدر و پسر، روشنایی اندکی است که آنان را به ادامه‌ی مسیر وامی‌دارد. «جاده» با بینشی شگفت‌انگیز و نگاهی ژرف به درون انسان، تأملی است بر ظرفیت بشر برای انجام هم‌زمانِ بدترین و بهترین کارها؛ از ویرانگری و رنج و سختی‌های هولناک گرفته تا عشقی ناب و انسانی که در دل یأس و تاریکی، نیرویی برای ادامه‌ی زندگی می‌آفریند.