کتاب تی یر-تام اثر ملیس بسری، ترجمه حمیده معدنی، انتشارات نشر ثالث

آن شمایل یگانه، با پوزخندی جاودانه بر چهره، گویی ملال زیستن را به سخره گرفته بود. او از ورای تمامی معناها و بی‌آنکه نیازی به تفسیر باشد، انسان طراز نوین مدرنیته را با نیشخندی ظریف می‌نگریست. چهره‌اش در نگاه نخست عبوس می‌نمود، چنان‌که انگار هرگز نخندیده است، اما در پس آن سختی ظاهری، جذابیتی انسانی و تکرارنشدنی نهفته بود؛ چروک‌های عمیق صورت و پیشانی، موهای خاکستری و سفید، و اندام کشیده‌اش همگی او را به شخصیتی منحصربه‌فرد بدل می‌کردند. همین ویژگی‌ها سبب شده بود که عکاسان بی‌شماری مشتاق ثبت لحظه‌ای از حضورش باشند. نشستن و ایستادن، سکوت و سخن گفتن، دوستی و عشق ورزیدن، جوانی و پیری، و حتی آمیزه‌ی خون ایرلندی – فرانسوی‌اش، همگی بخشی از ترکیبی بودند که تصویر ساموئل بکت، نویسنده و روشنفکر یگانه قرن را در اذهان ماندگار ساخته‌اند. سرانجام، احتضار او نیز بر این تصویر افزود و چهره‌ای بی‌بدیل از نویسنده‌ای ساخت که میان واقعیت و رؤیا زیست. کتاب «ایستگاه آخر» روایت «میلیس بسری» از واپسین روزهای زندگی بکت است؛ جایی که خود هنرمند در مقام راوی ظاهر می‌شود. راوی‌ای که در پیری و تنهایی، در خانه‌ی سالمندان، مرگ را انتظار می‌کشد و در این انتظار، خاطراتی از زندگی پرمعنایش را مرور می‌کند. «ایستگاه آخر» رمانی کوتاه با سه فصل است؛ هر فصل بازتاب زمانی از ذهن یکی از درخشان‌ترین چهره‌های نبوغ در تاریخ ادبیات. در این رمان، بکت همچون مردی نشسته بر نیمکتی، خیره به درختی خاموش، در حال دیدن چیزهایی‌ست که تعریف‌پذیر نیستند. همان‌گونه که در «آخر بازی»، به چیزی می‌نگریست که معنایش را نمی‌دانست، اما آن چیز، خود سرانجام همه‌چیز بود.