کتاب قُربِ جَوار اثر ایوان کلیما، ترجمه فروغ پوریاوری، انتشارات نشر ثالث

آری، ما همواره در حال بازگشت به لحظه‌ی آغازین تردید و پرسشیم؛ همان لحظه‌ی آغازینِ چیستی و چرایی بودن‌مان در جهان. آن‌گاه که سقراط گفت: «زندگی آزموده‌نشده، ارزش زیستن ندارد»، یا به تعبیر دیگر، زندگی نزیسته، شایسته‌ی زیستن نیست. همه‌ی مطلق‌های جهان، آن الهیات و قوانین مقدس و گریزناپذیر، و هرآن‌چه ازلی و ابدی پنداشته می‌شد، در برابر یک روز از زیستنِ واقعی یک انسان اجتماعی، از سپیده‌دم تا شامگاه و بالعکس، ممکن است چنان کوچک، بی‌قدر و بی‌معنا جلوه کند که بنیاد باورهای کهن را به پرسش بگیرد. این همان هسته‌ی اندیشه‌ای است که فلسفه، هنر و ادبیات همواره در پی شناخت و اثبات آن بوده‌اند. ایوان کلیما، نویسنده و روشنفکری که نه‌تنها روح پراگ، بلکه روح جهان را دریافته و در ادبیات متجلی ساخته است، در رمان «قرب جوار» به چالشی عمیق میان انسان دین‌خو و تجربه‌ی زندگی واقعی می‌پردازد. کلیما در این اثر بزرگ، قهرمانی را می‌آفریند که درگیر امر مقدس خویش است و در جریان زندگی با جلوه‌های راستین عشق، جسمانیتِ ناگزیر آن و تردید ناشی از زیستن در جامعه‌ای متکثر و ناهماهنگ روبه‌رو می‌شود. «قرب جوار» ماجراجویی فکری و فلسفی نویسنده‌ای بزرگ است درباره‌ی ستیز ابدی میان موعظه‌های بیهوده‌ی اهل وعظ و حقیقت زنده‌ای که نامش زندگی است.