کتاب مرگ در ونیز اثر توماس مان، ترجمه حسن نکوروح، انتشارات نگاه

گوستاو فون آشنباخ، نویسنده‌ای سالخورده، آلمانی و نماینده‌ی کامل انسانی باوقار و منضبط است؛ شخصیتی که با دقتی موشکافانه، زندگی خود را بر پایه‌ی نظم و انضباط بنا کرده است. او عقل‌گرا و وظیفه‌محور است و باور دارد که هنر حقیقی تنها زمانی شکل می‌گیرد که هنرمند بتواند در برابر امیال مخرب، هوس‌های زودگذر و ضعف‌های جسمانی ایستادگی کند. با این حال، زمانی که اندیشه‌ی سفر در ذهن آشنباخ شکل می‌گیرد، به خود می‌گوید شاید تغییر آب‌وهوا بتواند دوباره سرچشمه‌ی الهام هنری را در او زنده کند. سفر او به ونیز، نخستین زیاده‌روی زندگی‌اش پس از سال‌هاست؛ تصمیمی غیرمنتظره که به‌نوعی آغازگر دوران افول شخصیتش نیز به شمار می‌آید. آشنباخ به فضای لطیف و هوای شاعرانه‌ی ونیز، همراه با قایق‌های آرام ونیزی، اجازه می‌دهد تا او را به حالتی از سکون و آرامش مطلق برسانند. در هتل محل اقامت، نگاه او به پسری چهارده‌ساله و خیره‌کننده به نام تادزیو گره می‌خورد. این نوجوان لهستانی همراه با مادر، خواهر و معلم خصوصی خود به ونیز آمده است. در آغاز، علاقه‌ی آشنباخ به تادزیو صرفاً رنگ‌وبوی زیبایی‌شناسانه دارد؛ دست‌کم چنین است که خودش به خود می‌قبولاند. اما به‌تدریج این ستایش زیباشناختی به عشقی عمیق، وسواس‌گونه و سوزان بدل می‌شود، عشقی که حتی بدون هیچ گفت‌وگوی مستقیم میان آن دو، آتش جان آشنباخ را شعله‌ور می‌سازد. توماس مان، نویسنده‌ی رمان، درباره‌ی اثر خود چنین می‌گوید: این داستان شهوتی جهنمی است؛ اما مسئله‌ای که در پس‌زمینه توجه مرا بیشتر از هر چیز دیگر به خود مشغول داشته، پرسش از شرافت و شأن هنرمند است.