کتاب خانه‌ای روی پل اثر پادما ونکاترامان، ترجمه سینا یوسفی، انتشارات پرتقال

خوانندگان به‌سرعت شیفته‌ی این رمان تأثیرگذار می‌شوند؛ داستانی زیبا درباره‌ی نوجوانانی که برای بقا باید بر غرایز و مهارت‌های درونی خود تکیه کنند. پادما ونکاترامان با نگاهی ژرف و انسانی، واقعیتی از زندگی میلیون‌ها کودک بی‌خانمان را به‌اشتراک می‌گذارد؛ کودکانی که هر روز با سختی‌های بی‌پایان دست‌وپنجه نرم می‌کنند. با این‌حال، روایت او سرشار از پیام امید و شجاعت است؛ نیرویی که خواننده را متأثر می‌سازد و تا مدت‌ها پس از ورق زدن آخرین صفحه در ذهن و قلبش باقی می‌ماند. در نخستین رمان هیجان‌انگیز پادما ونکاترامان – نویسنده‌ی تحسین‌شده‌ی هندی و خالق اثری پرفروش در نیویورک تایمز – چهار کودک بی‌سرپرست مصمم و شجاع برای ساختن زندگی خود تلاش می‌کنند. زندگی در خیابان‌های شلوغ چنای سخت و بی‌رحم است. وقتی خواهران فراری، «ویجی» و «روکّو»، به این شهر می‌رسند، آینده‌ی آن‌ها تیره و ناامیدکننده به نظر می‌رسد. ویجی یازده‌ساله خیلی زود درمی‌یابد که در این دنیای پرخطر و بی‌ملاحظه، چقدر آسیب‌پذیرند. بااین‌حال، سرنوشت فرصتی پیش رویشان می‌گذارد؛ آنها در زیر پلی متروک با دو پسر بی‌خانمان، «موتی» و «آرول»، آشنا می‌شوند. دوستی میانشان شکوفا می‌شود و چهار کودک کوچک اما پرتوان، خانواده‌ای نو را شکل می‌دهند. این گروه کوچک روزهای خود را در حلبی‌آبادهای شهر با جمع‌آوری زباله‌ها می‌گذرانند. در دل سختی‌ها، شادی‌های ساده‌ای پیدا می‌کنند و به استقلال تازه‌به‌دست‌آمده‌شان افتخار می‌ورزند. دیگر نیازی به بزرگسالان غیرقابل‌اعتماد ندارند؛ حالا خودشان قهرمان زندگی خویش‌اند. اما وقتی بیماری به سراغ ویجی می‌آید، او در برابر بزرگ‌ترین تصمیم زندگی‌اش قرار می‌گیرد: آیا باید به غریبه‌ها اعتماد کند و از آنان یاری بخواهد یا آزادی شکننده و دشواری را که با زحمت به دست آورده‌اند، حفظ کند؟