کتاب مجموعه اشعار حسین منزوی (جلد سخت) اثر حسین منزوی، انتشارات نگاه

مجموعه حاضر تلاشی است در جهت گردآوری و معرفی آثار این شاعر بزرگ. در آغاز مجموعه اشعار حسین منزوی، این جمله از او آمده است: «شعر تمام آن چیزی است که در زندگی ارزش به یاد سپردن دارد.» حسین منزوی، چهره‌ای نامدار در شعر معاصر فارسی، در سال ۱۳۲۵ در شهر زنجان چشم به جهان گشود. پدر او نیز شاعری توانا بود و به زبان آذری شعر می‌سرود. منزوی ابتدا در رشته‌ی ادبیات فارسی وارد دانشگاه تهران شد، اما آن را نیمه‌تمام رها کرد و به تحصیل جامعه‌شناسی روی آورد. پس از مدتی از این رشته نیز کناره گرفت، ولی در سال‌های بعد با گذراندن واحدهای باقی‌مانده، مدرک کارشناسی خود را در همین رشته دریافت کرد. او در توصیف زندگی خود گفته است: «در زندگی آشفته‌وار من، تقریباً هیچ چیز در جای خود قرار نمی‌گیرد.» حسین منزوی در سال ۱۳۵۰ نخستین دفتر شعر خود با نام «حنجره زخمی تغزل» را منتشر کرد. این مجموعه به‌سرعت مورد توجه قرار گرفت و او را به‌عنوان بهترین شاعر جوانِ جایزه‌ی شعر فروغ معرفی کرد. از آن پس، منزوی به‌عنوان یکی از پیشگامان غزل نئوکلاسیک شناخته شد. غزل‌های او آمیزه‌ای از سنت شعری کلاسیک و نوگرایی نیمایی‌اند؛ ترکیبی که روح تازه‌ای در کالبد غزل دمید و آن را از دوران افول نجات داد. اشعار منزوی در کنار آثار شاعرانی چون هوشنگ ابتهاج، منوچهر نیستانی و محمدعلی بهمنی، سهم بزرگی در پویایی دوباره‌ی غزل فارسی داشت. او در مقدمه‌ی کتاب «از شوکران و شکر» می‌نویسد: «هستند کسانی که می‌گویند در غزل هرچه حرف بوده، حافظ و سعدی و دیگران گفته‌اند و دیگر حرفی نمانده است. من می‌گویم چنین نیست؛ هنوز سخن‌های فراوانی هست که حافظ و سعدی نگفته‌اند، زیرا بسیاری از مسائل را آنها تجربه نکرده‌اند.» از مهم‌ترین ویژگی‌های غزل‌های حسین منزوی، می‌توان به «حماسه‌های عاشقانه» اشاره کرد؛ جایی که واژگان معاصر در کنار زبان کهن می‌نشینند و سبکی یگانه می‌آفرینند. این همنشینی شگفت‌انگیز، زبان شعر منزوی را متمایز و منحصربه‌فرد کرده است. نمادپردازی در غزل، ترکیب‌سازی‌های بدیع و آفرینش واژگان نو، از عناصر شاخص زبان شعری او به شمار می‌آیند و همه در جهت گسترش و نوآوری در قالب غزل فارسی رخ داده‌اند.