کتاب کوه جادو اثر توماس مان، ترجمه حسن نکوروح، انتشارات نگاه

کتاب «کوه جادو»، شاهکاری بی‌چون‌وچرا از توماس مان، نخستین‌بار در سال ۱۹۲۴ منتشر شد. داستان این رمان در آسایشگاهی برای بیماران مبتلا به سل، در سال‌های پیش از آغاز جنگ جهانی اول می‌گذرد و درون‌مایه‌ای چندلایه دارد. توماس مان در این اثر ترکیبی از سبک‌های گوناگون را به کار گرفته است: اثری کلاسیک و در عین حال مدرنیستی، رمانی تعلیمی و سنتی، کمدی رفتار، و روایتی از زندگی بورژوایی اروپا پیش از جنگ. اما شاید مهم‌ترین ویژگی آن، ایدئالیسم پنهان در دل داستانی پرکشش و طوفانی است که خواننده را تا پایان با خود همراه می‌کند. در «کوه جادو»، بیماری نه‌فقط حالتی جسمی، بلکه پیش از هر چیز وضعیتی روحی و ذهنی است. مان با دقتی حیرت‌انگیز جزئیات وضعیت بیماران و تشریح اندام‌های انسانی را ترسیم می‌کند و از این رهگذر، تصویری باورپذیر از پیوند روح و بدن ارائه می‌دهد. هانس کاستورپ، مهندسی جوان و ساده‌دل، برای ملاقات با پسرعموی بیمار خود، خواکیم زیمسن، به آسایشگاه بین‌المللی برگهوف در ارتفاعات کوه‌های آلپ سوئیس سفر می‌کند. در آنجا، پزشکان تشخیص می‌دهند که خود هانس نیز به سل مبتلاست. سفری که قرار بود تنها چند هفته طول بکشد، به اقامتی چندماهه و سپس چندساله تبدیل می‌شود. بااین‌حال، حقیقت بیماری هانس در هاله‌ای از ابهام باقی می‌ماند و پرسش‌برانگیز است که تا چه اندازه آنچه می‌بیند و تجربه می‌کند واقعی است. اگر همه این ماجراها برایتان اندوه‌بار، ترسناک یا حتی ظالمانه می‌نماید، باید دانست که «کوه جادو» در بنیاد خود رمانی کمدی است؛ کمدی‌ای تلخ و فلسفی که به‌جای شوخی‌های سطحی، تاریک‌ترین و جدی‌ترین وجوه انسان و جامعه را به چالش می‌کشد.