کتاب گفتگو با کافکا اثر گوستاو یانوش، ترجمه فرامرز بهزاد، انتشارات خوارزمی

یانوش، پسر یکی از همکاران فرانتس کافکا در انستیتوی بیمه کارگران، بود. کافکا این جوان را با مهربانی و صمیمیت بسیار پذیرفت و میان آن دو رابطه‌ای دوستانه شکل گرفت. یانوش اغلب به دیدار کافکا می‌رفت و در گفت‌وگوهایی طولانی با او درباره موضوعات مختلف ادبی سخن می‌گفت. حدود یک ربع قرن بعد، یانوش بر اساس یادداشت‌هایی که از آن گفت‌وگوها برداشته بود، کتابی یادگاری منتشر کرد. بی‌تردید می‌توان گفت مکالمات نقل‌شده در این اثر ریشه در گفت‌وگوهایی واقعی دارند. با این حال، کتاب «گفت‌وگو با کافکا» نوشتهٔ گوستاو یانوش بیش از آنکه صرفاً بازتابی مستند باشد، منبعی ارزشمند برای شناخت زندگی و اندیشه‌های کافکا به شمار می‌آید؛ کتابی که خواننده را از زاویه‌ای تازه با چهره انسانی و نویسندگی کافکا آشنا می‌کند. گوستاو یانوش در شهر پراگ به دنیا آمد و رشد کرد. او تحصیلات خود را در پراگ، البوگن (که امروزه لوکت نام دارد) و وین ادامه داد. در کشور خود به عنوان آهنگساز و نویسنده آثاری در زمینهٔ موسیقی و زندگینامهٔ موسیقی‌دانان شناخته شد. در سال‌های جنگ جهانی دوم درگیر مسائل سیاسی گردید و سرانجام در سال ۱۳۲۵ خورشیدی (۱۹۴۶ میلادی) به زندان افتاد. امروزه نام گوستاو یانوش بیش از هر چیز با کتاب «گفت‌وگو با کافکا» پیوند خورده است. او این کتاب را در سال ۱۳۳۰ (۱۹۵۱ میلادی) در انتشارات "S. Fischer Verlag" در آلمان منتشر کرد. در این اثر، یانوش گفت‌وگوهایی را بازگو می‌کند که به گفتهٔ خودش در هفده‌سالگی، در سال ۱۲۹۹ خورشیدی (۱۹۲۰ میلادی)، با فرانتس کافکا داشته است. «گفت‌وگو با کافکا» نقشی مهم در شناساندن جلوه‌ای واقعی‌تر و صمیمی‌تر از شخصیت و اندیشهٔ فرانتس کافکا به مخاطبان ایفا کرد. با این حال، توصیفات و نقل‌قول‌های یانوش از کافکا را نمی‌توان بخشی از آثار او دانست. این نوشته‌ها در حقیقت بازتاب احساسات و ستایش صمیمانهٔ یک جوان شیفته است که قصد داشت نگاه شخصی خود را نسبت به شاعر و نویسندهٔ محبوبش به تصویر بکشد.