کتاب سانشوی مباشر اثر اوگای موری، ترجمه فرهاد بیگدلو، انتشارات رایبد

افسانۀ هزارسالۀ بردگی آنجیو و زوشیو، که با داستان «سانشوی مباشر» نوشتۀ اوگای موری در سال ۱۹۱۵ و فیلم «کنجی میزوگوچی» در سال ۱۹۵۴ شهرت یافت، نه‌تنها به‌سبب پیشینۀ دیرین و ریشه‌دار خود، بلکه به دلیل سازگاری شگفت‌انگیزش با قرن‌ها بازنگری و بازگویی پی‌درپی، همواره مورد توجه پژوهشگران و دوست‌داران ادبیات بوده است. بی‌تردید می‌توان گفت اگر اوگای موری این افسانه را در قالب نثر نوین بازآفرینی نمی‌کرد، کنجی میزوگوچی نیز نمی‌توانست داستان «سانشو» را در قالب سینما روایت کند. «سانشوی مباشر» در ذات خود رمانسی از جدایی و اشتیاق به بازگشت است؛ میلی ژرف و انسانی که این افسانه را در قرن بیستم به دو مسیر متفاوت از بازگویی سوق داد: یکی با رویکردی سنتی و دیگری با بیانی مدرن. هر دو شیوه، یعنی افسانۀ پریان و ملودرام، در پرداخت مراحل گذار زندگی انسان در قالب نقش‌های خانوادگی، بر پیش‌فرض‌های یکسانی استوارند. تمام نسخه‌های این افسانه با تبعید سیاسی آغاز می‌شوند؛ از این‌رو عجیب نیست که سیاست در گذر زمان، داستان را در جهت مقاصد خود به کار گرفته است. هرچند گفتمان عمومی، این روایت کهن را سودمند و اخلاق‌گرا دانسته است، اما باید دانست که آنچه جان این داستان را زنده نگاه می‌دارد، صرفاً کشمکش میان انسان‌ها و دولت‌ها نیست. جامعۀ ایدئال اوگای موری برای اصلاح، تنها نیازمند آن است که چشمان خود را بگشاید؛ چراکه او خواستار تصحیح جامعه بود، نه برچیدن کامل آن.