کتاب ریشه چهارگان اصل دلیل کافی اثر آرتور شوپنهاور، ترجمه رضا ولی یاری، انتشارات مرکز

کتاب «ریشهٔ چهارگانِ اصلِ دلیلِ کافی» اثر آرتور شوپنهاور، نخستین‌بار در سال ۱۸۱۳ منتشر شد. شوپنهاور، که از پیروان امانوئل کانت به‌شمار می‌آید، از ایدهٔ بنیادین فلسفهٔ کانت یعنی این باور که تمام دانش بشر از تجربه‌های او سرچشمه می‌گیرد، بهره برد و آن را بسط داد. او نتیجه گرفت که تجربهٔ انسان از جهان، امری ذهنی است و همواره تحت تأثیر اندیشه، جهت‌گیری و ارادهٔ فردی قرار دارد. از نظر شوپنهاور، آنچه ما «واقعیت» می‌نامیم، چیزی جز تجلی و گسترش ارادهٔ خویش نیست. این دیدگاه، شالودهٔ اصلی نظام فکری شوپنهاور را می‌سازد و در کتاب «ریشهٔ چهارگانِ اصلِ دلیلِ کافی» بنیانی نظری برای درک سایر آثار او فراهم می‌شود. فیلسوف آلمانی در این اثر، ساختاری منطقی برای شرح جهان ذهنی و تجربی ترسیم می‌کند و آن را نقطهٔ آغاز فهم فلسفهٔ خود می‌داند. شوپنهاور در نوشته‌های پسینش بارها به این رسالهٔ کوتاه ارجاع می‌دهد و آن را اثری اساسی و کلیدی برای شناخت دیگر اندیشه‌های فلسفی خویش قلمداد می‌کند.