کتاب دبلیو یا خاطره‌ کودکی اثر ژرژ پرک، ترجمه سپهر یحیوی، انتشارات رایبد

رمان «دبلیو» اثری از ژرژ پرک، نویسنده و فیلم‌ساز نامدار فرانسوی، در ژانر ادبیات داستانی تاریخی با محوریت جنگ جای می‌گیرد. این کتاب ساختاری منحصربه‌فرد دارد و از دو روایت موازی تشکیل شده است؛ دو خط داستانی که در کنار یکدیگر پیش می‌روند و در نهایت تصویری پیچیده و چندلایه از دوران جنگ جهانی دوم ارائه می‌دهند. در داستان نخست، پرک خاطرات دوران کودکی خود را در سال‌های جنگ بازمی‌گوید. او ناچار می‌شود پاریس را ترک کند، پدرش را از دست می‌دهد و سپس به دلایلی از مادر جدا می‌شود. در این بخش، نویسنده زندگی در شهری کوچک و بدون حضور والدین را با نگاهی شخصی و تلخ روایت می‌کند. روایت پرک از این دوران، مجموعه‌ای از خاطرات پراکنده و گاه مبهم است که تصویری از رنج و تنهایی دوران کودکی در دل جنگ جهانی دوم ترسیم می‌کند. اما در داستان دوم که از هجده فصل تشکیل شده است، ماجرای بازگشت نویسنده به پاریس به‌صورت نمادین روایت می‌شود. این بخش، تمثیلی از حوادث و ویرانی‌های دوران اشغال فرانسه است. پرک برای بازآفرینی فضای آن دوران، شهری خیالی را جایگزین پاریس کرده و بدون اشاره مستقیم به جنگ، اتفاقات را به شکلی استعاری بازگو می‌کند. در این بخش خیالی، ماجرا در جزیره‌ای دورافتاده به نام «دبلیو» روی می‌دهد؛ جایی که جامعه‌ای منظم اما بی‌رحم تحت قوانین سخت‌گیرانه‌ی ورزشی اداره می‌شود. این جهان تمثیلی، بازتابی از اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها و خشونت نظام‌مند حاکم بر آن دوران است. پرک با هوشمندی، از این تمثیل برای بازنمایی چهره‌ی بی‌رحمانه‌ی جنگ و اثرات آن بر انسان‌ها استفاده می‌کند. او در همین‌جا اشاره‌ای تلخ به سرنوشت مادرش دارد که در همان اردوگاه‌های نازی جان خود را از دست داد. کتاب «دبلیو» در نوزده فصل به بازه‌ی سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰ در فرانسه می‌پردازد و دوران کودکی نویسنده را، که در آوارگی و بی‌پناهی سپری شده، به تصویر می‌کشد. پرک در این اثر مرز میان واقعیت و خیال را در هم می‌شکند و برخی از داستان‌هایی را که به خانواده‌ی خود نسبت می‌دهد، با عناصر ابداعی درهم می‌آمیزد. نتیجه‌ی این ترکیب، اثری است درخشان و تأثیرگذار که خواننده را با تجربه‌ای انسانی، تاریخی و عمیق از جنگ جهانی دوم روبه‌رو می‌کند.