کتاب مانستر (هیولا) اثر نائوکی اوراساوا، ترجمه حسین فلاح، انتشارات نارنگی

«هیولا» تریلری روان‌شناختی، پیچیده و نفس‌گیر است که در اروپای پس از جنگ سرد جریان دارد؛ جهانی تیره و پر از تضاد که در آن اخلاق فردی با سایه‌های سنگین تاریخ، قدرت و هویت در هم تنیده می‌شود. این مجموعه میان سال‌های ۱۳۷۳ تا ۱۳۸۰ (۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱) به قلم و تصویرگری نائوکی اوراساوا، نویسنده و هنرمند برجسته‌ی ژاپنی خلق شد و داستان تعقیب و گریز پر‌اضطرابی را میان دکتر کنزو تنما و قاتل مرموز، یوهان لیبرت، روایت می‌کند. ماجرا در شهر دوسلدورف آلمان آغاز می‌شود؛ جایی که دکتر تنما، جراح مغز و اعصاب برجسته‌ای از ژاپن، در برابر تصمیمی اخلاقی سرنوشت‌ساز قرار می‌گیرد. او به‌جای عمل جراحی سیاستمداری بانفوذ، جان پسری ناشناخته را نجات می‌دهد. تصمیمی انسانی و اخلاقی که در لحظه درست به نظر می‌رسد، اما سرنوشت او را برای همیشه تغییر می‌دهد. پسر نجات‌یافته همان یوهان است؛ کودکی که سال‌ها بعد به هیولایی ظاهراً بی‌احساس و مرموز بدل می‌شود ــ چهره‌ای سرد و فریبنده که شر را نه تنها در جسم، بلکه در روان و هویت انسان‌ها می‌پراکند. اوراساوا با مهارتی خیره‌کننده، داستان خود را در بستری چندلایه از اروپای پساجنگ سرد می‌تند؛ از آلمان تا جمهوری چک و سرزمین‌های شرقی اروپا. در این میان، یتیم‌خانه‌ای مخوف به نام 511Kinderheim، آزمایش‌های روان‌شناختی پنهان، توطئه‌های دولتی و زخم‌های تاریخی، همگی چون نت‌های یک سمفونی تاریک در روایت به هم می‌پیوندند. قلب تپنده‌ی این روایت، پرسشی اخلاقی و فلسفی درباره‌ی منشأ شر است: آیا هیولاها ساخته می‌شوند یا زاده؟ یوهان، صرفاً یک قاتل نیست؛ او نماد پوچی و خلأ در وجود بشر است، لوحی سفید که با خشونت، فراموشی و پاک‌سازی ذهنی به موجودی ویرانگر بدل می‌شود. در برابر او، آنا ــ خواهر دوقلویش ــ آینه‌ای شکسته از بی‌گناهی و امید است؛ نوری لرزان در مرز تاریکی که انتخاب‌هایش بازتابی از امکان رستگاری در جهانی تباه است. در کنار این دو، تنما نماد وجدان بیدارشده و پادزهر اخلاقی است؛ پزشکی که با احساس گناه و مسئولیت، سفری بی‌پایان را آغاز می‌کند، سفری برای یافتن عدالت و رهایی از سایه‌ی سیاه درون خود. از نظر بصری و تکنیکی، نائوکی اوراساوا با ترکیب‌بندی استادانه‌ی پنل‌ها، برش‌های سینمایی و فضاسازی دقیق، ریتمی پرتعلیق و نفس‌گیر می‌آفریند. هر قاب، در خدمت روایت و تقویت درون‌مایه‌ی روان‌شناختی اثر است. این تنش پیوسته سبب می‌شود خواننده تا واپسین صفحه درگیر بماند. اوراساوا با کنترل استادانه‌ی مکث‌ها و لحظات سکوت، بار احساسی و ذهنی داستان را چندبرابر می‌کند. «هیولا» فراتر از یک تریلر جنایی است؛ مراقبه‌ای فلسفی درباره‌ی مسئولیت اخلاقی، حافظه‌ی جمعی و میراث تاریخی انسان. پایان باز و چندلایه‌ی آن، خواننده را به تأملی ژرف درباره‌ی ماهیت شر، اختیار و گناه فرا‌می‌خواند. سؤالاتی بنیادین در ذهن باقی می‌مانند: آیا می‌توان مسئول تصمیمی بود که با نیت خیر گرفته شد اما به شر انجامید؟ آیا هیولا بیرون از ماست یا در درون‌مان زاده می‌شود؟ در نهایت، «هیولا» نه‌تنها داستانی از تعقیب و گریز است، بلکه ادیسه‌ای وهم‌آلود در ژرفای وجدان انسانی به شمار می‌آید؛ داستانی درباره‌ی گناه، مسئولیت، عشق و هیولاهایی که از دل خلأ وجود انسان سر برمی‌آورند.