کتاب تاریک ماه اثر منصور علیمرادی، انتشارات نیماژ

میرجان، یاغی جوان و عاشقی سرگردان در کوه‌ها و شنزارهای سوزان جنوب است. راوی، به ناچار مدتی طولانی را تنها و بی‌هیچ آذوقه‌ای در کوهستانی دورافتاده می‌گذراند و برای زنده ماندن از گوشت شکار و دانه‌های کنار کوهی تغذیه می‌کند. در این میان، عشق و وهم، ترس و تنهایی، آوارگی و اضطراب، و نیز تخیل و تردید، همچون نیروهایی مرموز و درهم‌تنیده، شخصیت اصلی رمان را به سمت پرتگاهی هولناک می‌کشانند؛ پرتگاهی که او هیچ نقش یا دخالتی در شکل‌گیری موقعیت‌های پیش‌رویش ندارد و تنها می‌کوشد از آن‌ها بگریزد. «تاریک ماه» روایتی ژرف از رنج انسانی است که زیر فشار رویدادهای ناگهانی و گریزناپذیر زندگی، بی‌آن‌که توان مقاومت یا تسلط بر سرنوشت خویش داشته باشد، گام‌به‌گام به سوی نابودی و فروپاشی سوق داده می‌شود.