کتاب افسانه‌های ژاپنی اثر یی تئودورا اوزاکی، ترجمه تهمینه زاردشت، انتشارات مروارید

ابزار قصه در دست هر کس، بازتاب‌دهنده‌ی هدف و نیت اوست. به همین دلیل در روایت قصه‌ها همواره می‌توان کشمکش میان دو نیروی متضاد را دید: نیروی راوی مردمی که بر مبارزه با شر، تلاش برای دگرگون کردن وضع نابسامان و گسترش روح برابری‌طلبی تأکید دارد. در برابر این صدا، از لابه‌لای همان روایت مردمی، آوایی دیگر نیز شنیده می‌شود؛ آوایی که دعوت به پذیرش سرنوشت و تسلیم در برابر آن می‌کند. صدای مردم، سرشار از طنازی، شوخ‌طبعی و زندگی است، زیرا هنگام کار و رنج نمی‌توان خشک و سنگین باقی ماند. در مقابل، صدای دیگر عبوس، جدی و پرتحکم است. صدای عوام هر زمان که احساس خطر و حضور رقیب می‌کند، قصه را ناتمام رها می‌سازد؛ اما صدای رسمی و فرمان‌گر، بر آن است که داستان را حتما به پایانی قطعی و پندآموز برساند. در این تقابل میان دو صدا، قصه به بستری برای نمایش دو نگرش بدل می‌شود: یکی زنده و پوینده در جست‌وجوی تغییر، و دیگری ساکن و فرمان‌پذیر در پذیرش سرنوشت.