کتاب دزدی همیشه بد نیست اثر زهراسادات ثابتی، انتشارات اسم

تولد یک رمان، همچون کنار رفتن پرده‌هایی است از اتاقی که سال‌ها در سکوت و تنهایی، تنها با روشنایی لرزان یک شمع، در سایه‌روشن غوطه‌ور بوده است. در آن خلوت بیرونی و غوغای درونی، اثری شکل می‌گیرد و به‌تدریج جان می‌گیرد. رمان «دزدی همیشه بد نیست» در دل کوره‌محله‌ها و میان دود و خاک کوره‌پزخانه‌ها روایت می‌شود؛ جایی که هر آجر از رنج و رویا ساخته می‌شود. راوی داستان، پسر یتیم و نوجوانی است به نام «امین کله‌عینکی»؛ پسری که آرام‌آرام بینایی‌اش را از دست می‌دهد و جهان را با نوری نیمه‌خاموش می‌بیند. در آن سو، «حاج‌آج‌پز»، ارباب مقتدر کوره‌محله، خواندن و نوشتن را ممنوع کرده است؛ اما امین پنهانی از «گلشاه»، کوره‌چیِ درویش‌طبع و مهربان، سواد می‌آموزد و در خلوتِ شب، برای کودکان دیگر داستان می‌خواند. اکنون پرده‌ها برای رمان «دزدی همیشه بد نیست» کنار رفته‌اند. «امین»، «بلوط» و بچه‌های کارِ کوره‌های آجرپزی ناگهان از پس تاریکی درمی‌آیند و دست‌هایشان را سایه‌بان چشمانشان می‌کنند. نه از شرم لباس‌های گِلی و چهره‌های خاک‌گرفته، بلکه از حیرت و کنجکاوی. از لابه‌لای انگشتانشان دنیای تازه‌ای را که در برابرشان گشوده شده می‌پایند، تا کم‌کم به روشنیِ آن سوی پرده خو بگیرند—به نوری که بر صحنه تابیده تا دیده شوند، خوانده شوند و در ذهن خوانندگان بدرخشند.