کتاب بدرقه گابو و مرسدس اثر رودریگو گارسیا، ترجمه عرفان مجیب، انتشارات نشر ثالث

در مارس سال ۲۰۱۴، گابریل گارسیا مارکز، یکی از برجسته‌ترین چهره‌های ادبیات قرن بیستم، به بیماری‌ای دچار شد که حتی مرسده بارچا، همسر وفادارش که بیش از پنجاه سال در کنار او زندگی کرده بود، از بهبودی‌اش ناامید گشت. مارکز، که دوستدارانش او را با لقب محبت‌آمیز «گابو» خطاب می‌کردند، در آن زمان حدود هشتاد و هفت سال داشت و با بیماری زوال عقل نیز دست و پنجه نرم می‌کرد. همان دوران بود که مرسده رو به پسرشان رودریگو گفت: «گمان می‌کنم پدرت از این بیماری جان سالم به در نبرد.» رودریگو با شنیدن این سخن از خود می‌پرسد: «آیا پایان زندگی از همین‌جا آغاز می‌شود؟» همین پرسش در ذهن او جرقه‌ای می‌زند تا برای ثبت و پرده‌برداری از روزهای واپسین عمر پدرش قلم به دست گیرد. نتیجه‌ی این تلاش، روایتی صمیمی و صادقانه است که نه‌تنها وقایع پیش از مرگ گابریل گارسیا مارکز را بازگو می‌کند، بلکه چهره‌ی واقعی و خاص او را نیز آشکار می‌سازد. کتاب «گابو و مرسده، خداحافظ!» آمیزه‌ای از خاطرات درخشان و گزارش‌هایی دلخراش است که جزئیات زندگی یکی از نوابغ بزرگ دنیای ادبیات را روایت می‌کند و تصویری روشن از خانواده‌ای ارائه می‌دهد که در مواجهه با رنج از دست دادن عزیزشان ایستادگی می‌کنند. در مرکز این روایت، مردی قرار دارد که حتی در آسیب‌پذیرترین لحظات جسمانی و در میان تاریکی زوال حافظه، هنوز شوخ‌طبعی و روح پرشورش را حفظ کرده است. گابو، در حالی که در محبت بی‌دریغ اطرافیانش غرق است، همزمان با از دست رفتن تدریجی حافظه در نبردی درونی قرار دارد؛ نبردی که در آن، همراهی گرم و صمیمانه‌ی مرسده، همسر همیشگی‌اش، نیرویی تسکین‌بخش و الهام‌بخش به او می‌بخشد. مرسده، زنی که در تمام سال‌های زندگی مشترک‌شان تأثیری عمیق و ماندگار بر کار و اندیشه‌ی مارکز داشته است، در این دوران آخر نیز چون همیشه همراه و پناه او می‌ماند. «گابو و مرسده، خداحافظ!» روایتی تلخ و شیرین، ژرف و تکان‌دهنده است که میراث درخشان پدر و مادر رودریگو را می‌ستاید و در عین حال، پنجره‌ای بی‌سابقه به خصوصی‌ترین لحظات زندگی یکی از غول‌های ادبی جهان می‌گشاید. این کتاب، هدیه‌ای ارزشمند برای دوستداران گابریل گارسیا مارکز در سراسر جهان است؛ یادبودی صادقانه به قلم نویسنده‌ای که او را بیش از هر کس دیگری می‌شناسد.