کتاب آخرین عشق کافکا اثر کاتی دیامانت، ترجمه سهیل سمی، انتشارات ققنوس

زندگی فرانتس کافکا سرشار از تنش‌ها و تناقض‌ها بود؛ هرچند در ظاهر، فردی آرام، منظم و ملاحظه‌کار به نظر می‌رسید. او از همان سال‌های کودکی دریافت که با دیگران تفاوت دارد؛ کودکی سرد، عجیب و غریب که آثار آن تا بزرگسالی نیز در وجودش باقی ماند و او را سرد و بی‌احساس نگه داشت. کافکا در آغاز زندگی ادبی‌اش امید داشت گرمای ازدست‌رفته را در شعله‌ی الهام شاعرانه بیابد، اما به‌گونه‌ای متناقض باور داشت که این گرما تنها در انزوایی سلول‌گونه پیدا می‌شود؛ همان انزوایی که در نخستین داستان‌هایش بارها به تصویر کشید. «دورا دیامانت» آخرین عشق و همراه کافکا بود. آن دو دلبسته‌ی یکدیگر بودند و کافکا واپسین لحظات عمر خود را در آغوش او سپری کرد. پس از مرگ کافکا، دورا بخشی از آثار او را سوزاند؛ نوشته‌هایی که می‌توانستند پرده از لایه‌های پنهان ذهن این نویسنده‌ی بزرگ بردارند. کتابی که از زندگی و آثار کافکا سخن می‌گوید، در حقیقت کلیدی است برای درک و بازشناسی یکی از پیچیده‌ترین نویسندگان قرن گذشته؛ نویسنده‌ای که زندگی‌اش آمیخته با سوءتفاهم‌های فراوان است. پیوند آثار کافکا با جنبه‌های گوناگون زندگی شخصی‌اش، به‌ویژه ارتباط او با زنان، موضوعی حساس، دشوار و در عین‌حال روشنگر در شناخت جهان ذهنی او به شمار می‌آید.