کتاب نامه به فلیسه اثر فرانتس کافکا، ترجمه مصطفی اسلامیه، انتشارات نیلوفر

فرانتس کافکا در اوت سال ۱۹۱۲، در خانه دوستش ماکس برود، با فلیسه باوئر دیدار کرد. فلیسه، منشی بیست‌و‌پنج‌ساله‌ای پرانرژی، سرشار از زندگی و تأثیرگذار بود؛ درست همان ویژگی‌هایی که کافکا نداشت. او به‌سرعت مجذوب فلیسه شد و این آشنایی، نقطه‌ی آغاز یکی از عمیق‌ترین روابط عاطفی زندگی‌اش گشت. از آن‌جا که کافکا در پراگ زندگی می‌کرد و فلیسه در برلین، رابطه‌ی عاشقانه‌ی آن دو عمدتاً در قالب نامه‌نگاری شکل گرفت. این مکاتبات شامل نامه‌هایی پرشور، صادقانه و گاه آکنده از اضطراب بود که تقریباً هر روز ـ و گاهی حتی دو یا سه بار در روز ـ میان آن‌ها ردوبدل می‌شد. کافکا در این نامه‌ها نه‌تنها احساسات خود را بیان می‌کرد، بلکه دغدغه‌ها و تردیدهای عمیقش درباره‌ی عشق، ازدواج و نوشتن نیز آشکار می‌شد. اما پس از اعلام نامزدی در سال ۱۹۱۴، کافکا به‌تدریج دچار نگرانی شد. او می‌ترسید ازدواج با فلیسه، تمرکز و خلوت مورد نیازش برای نوشتن را برهم بزند. بیش از پانصد نامه‌ای که کافکا طی این سال‌ها برای فلیسه نوشت ـ از دوران نامزدی و جدایی گرفته تا تجدید نامزدی‌شان در ۱۹۱۷ و جدایی نهایی در پاییز همان سال، زمانی‌که بیماری سل جانش را تهدید می‌کرد ـ تصویر روشنی از آشفتگی درونی او ارائه می‌دهد. این نامه‌ها نشان‌دهنده‌ی تلاش بی‌پایان کافکا برای ایجاد تعادل میان میل به پیوند انسانی و نیاز عمیقش به تنهایی برای خلق آثار ادبی هستند. کتاب «نامه به فلیسه» مجموعه‌ای از همین مکاتبات عاشقانه میان فرانتس کافکا و فلیسه باوئر است که سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۷ را دربر می‌گیرد. در طول این دوره، کافکا و فلیسه دو بار نامزد کردند و هم‌زمان، کافکا برخی از مشهورترین آثار خود از جمله «مسخ» را نوشت و نخستین دست‌نویس‌های رمان «محاکمه» را آماده کرد. این مجموعه نخستین‌بار در سال ۱۹۶۷ به زبان آلمانی و سپس در سال ۱۹۷۳ به زبان انگلیسی منتشر شد و امروز به‌عنوان منبعی ارزشمند برای شناخت زندگی، ذهن و جهان ادبی فرانتس کافکا شناخته می‌شود.