کتاب ویلیام شکسپیر اثر تری ایگلتون، ترجمه مهدی امیرخانلو، انتشارات مرکز

این کتاب برداشتی تازه، جسورانه و بدیع از تقریباً تمامی نمایشنامه‌های اصلی شکسپیر است که در پرتو نظریه‌ها و ایده‌های مارکسیستی، فمینیستی و نشانه‌شناختی دوران معاصر بازخوانی شده‌اند. نویسنده با مجموعه‌ای از خوانش‌های دقیق، موشکافانه و تحلیلی، به روشن کردن برخی از مسائل بنیادین و درگیری‌های مداوم در آثار نمایشی شکسپیر می‌پردازد؛ به‌ویژه تضاد میان کلمات و واقعیت، بدن و زبان که در پیوند با مفاهیم قانون، جنسیت و طبیعت نیز بررسی می‌شود. تری ایگلتون استدلال می‌کند که شکسپیر، زبان و میل را به‌عنوان نوعی «مازاد» بر بدن، نقش‌های اجتماعی ثابت و طبیعت تغییرناپذیر انسان می‌بیند. با این حال، نگرش نمایشنامه‌ها نسبت به این «مازاد» دوگانه و سرشار از ابهام است. از یک سو آن را سرچشمه‌ای از خلاقیت و نیروی آفرینش انسان می‌دانند و از سوی دیگر از انرژی آنارشیک، ناهنجار و تهدیدکننده‌اش بیم دارند. کتاب به شکل قاطع و استدلالی نشان می‌دهد که در پس این ابهام و دوگانگی، مبارزه‌ای ایدئولوژیک عمیق نهفته است؛ تقابلی میان سنت‌گرایی فئودالیستی از یک سو و شکل‌گیری فردگرایی بورژوایی نوظهور از سوی دیگر. این دیدگاه تازه کمک می‌کند تا دریابیم چگونه می‌توان در پرتو نظریه‌های معاصر درباره زبان، جنسیت و جامعه، معضلات و پرسش‌هایی را که در درام‌های شکسپیر تاکنون مبهم یا حل‌نشده باقی مانده‌اند، روشن‌تر فهم کرد.