کتاب پوچی اثر آرنولد هینچلیف، ترجمه حسن افشار، انتشارات مرکز

کتاب «پوچی» با وجود حجم اندک خود، به‌صورت دقیق و روشمند به ریشه‌های پوچی در اروپا و آمریکا می‌پردازد. نویسنده در ادامه، کارنامه‌ی این جریان را در عرصه‌ی ادبیات بررسی کرده و سهم هر یک از نویسندگان تأثیرگذار را به‌روشنی نشان می‌دهد. با این حال، تمرکز اصلی کتاب بر ادبیات نمایشی است و به رمان‌ها کمتر پرداخته می‌شود. بخش قابل‌توجهی از کتاب به پرسشی بنیادین اختصاص دارد: آیا به‌کار بردن اصطلاح «پوچی» برای این آثار اصلاً درست است یا نه؟ این موضوع میان پژوهشگران و منتقدان موافقان و مخالفانی دارد. مخالفان بر این باورند که نباید به این نمایش‌نامه‌ها و رمان‌ها صفت «پوچی» داد، بلکه باید آن‌ها را در جریان «آوانگارد» جای داد. با این همه، کتاب «پوچی» با نگاهی هم‌زمان علمی و منصفانه، این اصطلاح پیچیده و پرابهام را نه‌تنها توضیح می‌دهد، بلکه به‌گونه‌ای نقادانه مورد بررسی نیز قرار می‌دهد. نویسنده نشان می‌دهد که مفهوم پوچی، به‌ویژه پس از جنگ جهانی دوم و در مواجهه با کشتارهای میلیونی و جنایت‌های هولناک آن دوران، به یکی از ابزارهای اندیشه و واکنش هنری در برابر جهانی تبدیل شد که معنا و هدف خود را از دست داده بود. در این نگاه، پوچی تجلی نوعی تهوع و دل‌زدگی عمیق انسانی از وضعیت موجود است؛ وضعیتی که در آثار ادبی و نمایشی به شکلی خلاقانه و اندیشمندانه بروز یافته است.