کتاب یونگ، خدایان و انسان مدرن اثر آنتونیو مورنو، ترجمه داریوش مهرجویی، انتشارات مرکز

نویسنده‌ی این کتاب، آنتونیو مورنو، از استادان برجسته‌ای است که در بسیاری از دانشگاه‌های معتبر به تدریس اندیشه‌های یونگ پرداخته است. او در این اثر، به‌گونه‌ای تحلیلی و عمیق، به کاوش در افکار یونگ درباره‌ی دیانت و پیش‌فرض‌های روان‌شناختی آن می‌پردازد و مفاهیم بنیادینی همچون ناآگاه جمعی، سرنمون‌ها، فردانیت و فرآیند رشد انسان را در پیوند با تکامل سرنمونِ خویشتن به‌تفصیل شرح و تبیین می‌کند. در ادامه، مورنو با بررسی موضوعاتی چون اسطوره، روان‌پریشی و روان‌شناسی شخصیت نیچه، زمینه‌ای فراهم می‌سازد تا دیدگاه یونگ درباره‌ی همانندی‌های ناآگاه نیچه با ناآگاه انسان معاصر مورد مطالعه قرار گیرد. او نشان می‌دهد که چگونه پدیده‌های اجتماعی و روان‌شناختی امروزین در اندیشه‌های نیچه بازتاب یافته‌اند و این مسئله چه ارتباطی با نگرش یونگی دارد. در بخشی از کتاب آمده است: «در قلمرو روان‌شناسی، ویژگی شاخص قرن حاضر، پژوهش‌های ارزشمندی است که درباره‌ی لایه‌های ناآگاه روان انسان انجام گرفته و نیز درباره‌ی روش‌های مواجهه با آن لایه‌ها و رابطه‌ی میان سلامت ذهن و محتویات روان ناآگاه بحث می‌کند. هیچ‌کس منکر وجود آگاهی نیست، زیرا هر فرد یقین شخصی خود را در این باره دارد. با‌این‌حال، در نوشته‌های مربوط به این حوزه، مفاهیم آگاهی و ناآگاهی اغلب مبهم و گنگ جلوه می‌کنند. ارسطو، ظاهراً، آگاهی را به شناخت و دانایی پیوند می‌دهد، چرا که آگاهی، وقوفی ذاتی نسبت به اعمال شناختی (cognitive) و معرفت‌بخشِ ماست؛ نه‌تنها در آن دسته از فعالیت‌های شناختی که مأمور شناسایی پدیده‌های خارجی‌اند، بلکه در هر کنش انسانی که از آن آگاهیم. به‌عبارتی، آگاهی محدود به اندیشیدن نیست، بلکه احساس کردن، نگران بودن، رنج کشیدن و دیگر پدیده‌های حیاتی نیز جلوه‌هایی از آن هستند. آگاهی در حقیقت گونه‌ای خاص از شناختی باریک‌اندیشانه و ژرف است.»