کتاب صدای انسانی و تئاتر جیبی اثر ژان کوکتو، ترجمه شهلا حائری، انتشارات قطره
نمایشنامه
کتاب صدای انسانی و تئاتر جیبی اثر ژان کوکتو، ترجمه شهلا حائری، انتشارات قطره
نمایشنامه
ناشر : قطره
ضمانت بازگشت کالا - خرید آسان
رقعیقطع
۱۴۰۲سال انتشار شمسی
شومیزنوع جلد
در عرصه نمایشنامهنویسی قرن بیستم، ژان کوکتو نهتنها بهعنوان شاعری سمبولیست و فیلمسازی پیشرو شناخته میشود، بلکه بهعنوان آفرینندهای جسور در مرزهای نوآورانهی تئاتر نیز جایگاهی ویژه دارد. آثار نمایشی او، چه در قالب تکگوییهای اندوهبار همچون «صدای انسانی» و چه در قالب مجموعهای از قطعات کوتاه و تجربی نظیر «تئاتر جیبی»، بازتاب ذهنی شاعرانه و خیالپرداز است که بهظرافت میان واقعیت و تخیل، صدا و سکوت، عشق و فقدان در نوسان است.
نمایش «صدای انسانی»، مونودرامی یکپردهای از سال ۱۹۳۰، با مکالمهای تلفنی آغاز میشود؛ اما بهتدریج به کاوشی درونی در روان زن دلشکستهای تبدیل میگردد که معشوق خود را از دست داده است. در این نمایش، تلفن نقش نمادی دوگانه دارد؛ هم وسیلهای برای ارتباط و هم نشانهای از گسست. مونولوگ پارهپارهی زن، آکنده از مکثها، تردیدها و تقلاهای بیثمر برای حفظ آرامش، مخاطب را به ژرفای تنهایی و وابستگی عاطفی او میکشاند. «صدای انسانی» با وجود سادگی در ساختار، بهدرستی یکی از تأثیرگذارترین تئاترهای روانشناختی قرن بیستم بهشمار میآید.
در مقابلِ این اثر مینیمالیستی و پرتنش، مجموعهی «تئاتر جیبی» که در سال ۱۹۴۹ منتشر شد، سویهی دیگری از خلاقیت کوکتو را به تصویر میکشد؛ رویکردی بهسوی تئاتری کوتاه، آمیخته با طنز، غزلگونگی، سوررئالیسم و درعینحال، تفکری ژرف در باب روح انسان. کوکتو در این مجموعه، هر قطعه را همچون قطعهای موسیقایی در کنار دیگری مینشاند و از تنوع فرمی برای دستیابی به تجربهای تازه در تئاتر بهره میگیرد.
آنچه میان «صدای انسانی» و «تئاتر جیبی» پلی نامرئی میسازد، علاقهی کوکتو به انزوای درونی، به صداهای خاموش و صحنههای خالی است؛ جایی که شخصیتها بیش از آنکه با دیگری سخن بگویند، با سکوت و فقدان گفتوگو میکنند. چه در مونولوگ دلخراشِ زنی در لحظهی ترک شدن، چه در اعتراف تلخ یک خدمتکار و چه در خیالپردازیهای شاعرانه دربارهی مرگ و فرار، تئاتر کوکتو همواره در پی گشودن لحظات شکنندهی انسان است.
با این دو اثر، ژان کوکتو چهرهای دوگانه از خود بر صحنهی تئاتر مدرن به نمایش میگذارد: از یکسو هنرمندی اندوهگین و دروننگر، و از سوی دیگر خلاقی خیالپرداز و تیزبین که در قالبهایی کوچک اما نافذ، به کشف عمیقترین لایههای روان انسان میپردازد. همین دوگانگی است که آثار او را در تاریخ تئاتر معاصر جاودانه کرده و ژان کوکتو را به یکی از تأثیرگذارترین چهرههای تئاتر قرن بیستم بدل ساخته است.
در عرصه نمایشنامهنویسی قرن بیستم، ژان کوکتو نهتنها بهعنوان شاعری سمبولیست و فیلمسازی پیشرو شناخته میشود، بلکه بهعنوان آفرینندهای جسور در مرزهای نوآورانهی تئاتر نیز جایگاهی ویژه دارد. آثار نمایشی او، چه در قالب تکگوییهای اندوهبار همچون «صدای انسانی» و چه در قالب مجموعهای از قطعات کوتاه و تجربی نظیر «تئاتر جیبی»، بازتاب ذهنی شاعرانه و خیالپرداز است که بهظرافت میان واقعیت و تخیل، صدا و سکوت، عشق و فقدان در نوسان است.
نمایش «صدای انسانی»، مونودرامی یکپردهای از سال ۱۹۳۰، با مکالمهای تلفنی آغاز میشود؛ اما بهتدریج به کاوشی درونی در روان زن دلشکستهای تبدیل میگردد که معشوق خود را از دست داده است. در این نمایش، تلفن نقش نمادی دوگانه دارد؛ هم وسیلهای برای ارتباط و هم نشانهای از گسست. مونولوگ پارهپارهی زن، آکنده از مکثها، تردیدها و تقلاهای بیثمر برای حفظ آرامش، مخاطب را به ژرفای تنهایی و وابستگی عاطفی او میکشاند. «صدای انسانی» با وجود سادگی در ساختار، بهدرستی یکی از تأثیرگذارترین تئاترهای روانشناختی قرن بیستم بهشمار میآید.
در مقابلِ این اثر مینیمالیستی و پرتنش، مجموعهی «تئاتر جیبی» که در سال ۱۹۴۹ منتشر شد، سویهی دیگری از خلاقیت کوکتو را به تصویر میکشد؛ رویکردی بهسوی تئاتری کوتاه، آمیخته با طنز، غزلگونگی، سوررئالیسم و درعینحال، تفکری ژرف در باب روح انسان. کوکتو در این مجموعه، هر قطعه را همچون قطعهای موسیقایی در کنار دیگری مینشاند و از تنوع فرمی برای دستیابی به تجربهای تازه در تئاتر بهره میگیرد.
آنچه میان «صدای انسانی» و «تئاتر جیبی» پلی نامرئی میسازد، علاقهی کوکتو به انزوای درونی، به صداهای خاموش و صحنههای خالی است؛ جایی که شخصیتها بیش از آنکه با دیگری سخن بگویند، با سکوت و فقدان گفتوگو میکنند. چه در مونولوگ دلخراشِ زنی در لحظهی ترک شدن، چه در اعتراف تلخ یک خدمتکار و چه در خیالپردازیهای شاعرانه دربارهی مرگ و فرار، تئاتر کوکتو همواره در پی گشودن لحظات شکنندهی انسان است.
با این دو اثر، ژان کوکتو چهرهای دوگانه از خود بر صحنهی تئاتر مدرن به نمایش میگذارد: از یکسو هنرمندی اندوهگین و دروننگر، و از سوی دیگر خلاقی خیالپرداز و تیزبین که در قالبهایی کوچک اما نافذ، به کشف عمیقترین لایههای روان انسان میپردازد. همین دوگانگی است که آثار او را در تاریخ تئاتر معاصر جاودانه کرده و ژان کوکتو را به یکی از تأثیرگذارترین چهرههای تئاتر قرن بیستم بدل ساخته است.
دستههای مرتبط
تضمین کیفیت
محصول اصلی
پرداخت امن
ارسال سریع
پدیدآورندگان
کتاب صدای انسانی و تئاتر جیبی اثر ژان کوکتو، ترجمه شهلا حائری، انتشارات قطره
نمایشنامه