کتاب من عصبانی‌ام! اثر روسیو بونیا، ترجمه عطیه الحسینی، انتشارات افق

کتاب «مونی مامانی ۲ (من عصبانی‌ام!)» نوشته‌ی روسیو بونیا، به سراغ یکی از بزرگ‌ترین و چالش‌برانگیزترین احساسات در دنیای کودکان می‌رود: خشم. احساسی که برای کودکان اغلب گیج‌کننده و برای والدین نگران‌کننده است. بونیا در این اثر، فضایی امن و پذیرنده خلق می‌کند تا شخصیت اصلی داستان، نی‌نی مونی، بتواند با خشم خود روبه‌رو شود؛ بی‌آنکه از آن بترسد یا احساس شرم کند. داستان با اتفاقاتی غیرمنتظره برای نی‌نی مونی آغاز می‌شود؛ موقعیت‌هایی آشنا برای هر پدر و مادری، وقتی چیزی طبق انتظار پیش نمی‌رود، اسباب‌بازی می‌شکند یا سازه‌ای فرو می‌ریزد. در این لحظات، کتاب به‌جای سرزنش، احساس کودک را می‌پذیرد و آن را به رسمیت می‌شناسد. نویسنده تأکید می‌کند که نباید احساسات کودک را بی‌اهمیت دانست. وقتی کودکی از چیزی می‌ترسد یا عصبانی می‌شود، والدین باید محیطی امن و آرام برای او فراهم کنند تا بتواند احساسش را بشناسد و کنترل کند. یکی از نکات جالب کتاب این است که به کودک نمی‌گوید «عصبانی نباش»، بلکه همراه او می‌شود تا خشم را بشناسد. بونیا این هیجان را با تصویرسازی‌هایی خلاقانه مجسم می‌کند: خشم می‌تواند مانند موجودی قرمز و بزرگ از درون کودک فوران کند یا همچون ابری طوفانی همه‌جا را تیره و تار سازد. این تصاویر به کودک کمک می‌کند تا احساس درونی و مبهم خود را به شکل بیرونی ببیند و آن را بهتر درک کند. پس از شناخت احساس خشم، کتاب کودک را به مرحله‌ی بعد هدایت می‌کند: یافتن راهی برای آرام شدن. این مرحله شامل کارهایی ساده اما مهم است؛ مانند نفس عمیق کشیدن، رفتن به گوشه‌ای دنج برای خلوت کردن با خود یا حتی فریاد زدن در بالش. تصاویر کتاب در این بخش با دقت طراحی شده‌اند تا روند تدریجی فروکش کردن خشم و بازگشت آرامش را نشان دهند. کتاب به کودک یاد می‌دهد که حتی احساسات بزرگ و پرهیجان نیز گذرا هستند و می‌توان بر آن‌ها غلبه کرد. در نهایت، «مونی مامانی ۲ (من عصبانی‌ام!)» کتابی ارزشمند در حوزه‌ی سواد عاطفی و تربیت احساسی کودکان است. این اثر با زبانی ساده و تصاویری گویا، به کودکان کمک می‌کند تا واژگان و مفاهیم لازم برای بیان احساسات خود را بیاموزند و بفهمند که هیجانات، حتی خشم و ناراحتی، بخش طبیعی و انسانی از وجود آن‌هاست. در کنار آن، والدین نیز از نکات کاربردی کتاب برای تربیت آگاهانه‌تر و برخورد مؤثرتر با احساسات فرزند خود بهره‌مند می‌شوند.