کتاب عصیانگر اثر آلبر کامو، ترجمه مهستی بحرینی، انتشارات نیلوفر

«انسان طاغی» مقاله‌ای بلند و تأثیرگذار است که توسط «آلبر کامو» در سال ۱۹۵۱ نگاشته شد. این اثر چه از منظر متافیزیکی و چه از دیدگاه تاریخی، به تحلیل مفهوم شورش و انقلاب در جوامع، به‌ویژه در اروپای غربی، می‌پردازد و توانسته با خوانندگان خود رابطه‌ای عمیق و فلسفی برقرار کند. کامو در «انسان طاغی» با رویکردی تحلیلی، مجموعه‌ای از نویسندگان و هنرمندان بزرگ همچون «اپیکور»، «مارکی دو ساد»، «هگل»، «داستایفسکی»، «نیچه» و دیگر متفکران را در قالب تصویری تاریخی و واحد از انسانِ در عصیان، به‌هم پیوند می‌دهد. این کتاب اثری کلاسیک دربارۀ انقلاب است که از قلم یکی از برجسته‌ترین متفکران قرن بیستم، نگاهی تازه به مفهوم طغیان و سرکشی ارائه می‌دهد. از دیدگاه آلبر کامو، میل به طغیان یکی از «ابعاد بنیادین» ذات انسان است؛ نیرویی درونی که در مبارزۀ بی‌پایان پرومته‌وارِ انسان با شرایط موجود و نیز در قیام‌های مردمی علیه نظام‌های مستقر تاریخ نمود می‌یابد. با وجود این، کامو با بررسی انقلاب فرانسه و رویدادهایی چون شاه‌کشی و خداکشی، نشان می‌دهد که چگونه جریان انقلاب، در مسیر خود، می‌تواند به استبداد منتهی شود و آزادی را در چرخه‌ای دیگر از سلطه گرفتار سازد. با فروپاشی رژیم‌های کهنه در سراسر جهان، «انسان طاغی» همچون ندای وجدانی آگاه، پرشور و خردمندانه، در فضای پرآشوب دوران معاصر طنین‌انداز است. کامو با تأملی ژرف در مفهوم شورش و طغیان—چه در عرصۀ فردی و چه در پهنۀ اجتماعی—چهره‌ها و جنبش‌های گوناگون «ضد فرهنگ» را در تاریخ اندیشه و هنر غرب واکاوی می‌کند و نقش هر یک از آن‌ها را در مسیر کلی پیشرفت و تحول اندیشه انقلابی روشن می‌سازد. فلسفه و اندیشه نهفته در این اثر جاودانه، همچنان الهام‌بخش نسل‌های متفکر، فیلسوفان و نویسندگان مدرن است و جایگاه خود را به‌عنوان یکی از آثار بنیادین در فهم ماهیت انسان و مرزهای آزادی حفظ کرده است.