کتاب نیمه تاریک ماه اثر هوشنگ گلشیری، انتشارات نیلوفر

مجموعه داستان‌های هوشنگ گلشیری، که میان سال‌های ۱۳۳۹ تا ۱۳۷۷ نوشته شده‌اند، در کتابی با عنوان «نیمه‌تاریک ماه» گرد آمده و منتشر شده است. این کتاب شامل ۳۶ داستان کوتاه است که به ترتیب تاریخ چاپ در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. در ابتدا قرار بود مجموعه توسط خود نویسنده در زمان حیاتش منتشر شود، اما با درگذشت او، این امر ممکن نشد و به کوشش همسرش، فرزانه طاهری، پس از مرگ نویسنده گردآوری و چاپ شد. با وجود آنکه هوشنگ گلشیری از نویسندگان برجسته، صاحب‌سبک و از روشنفکران بزرگ معاصر به شمار می‌آید و بسیاری او را پس از صادق هدایت، تأثیرگذارترین نویسنده ایرانی می‌دانند، کتاب «نیمه‌تاریک ماه» آن‌چنان که شایسته است مورد توجه قرار نگرفته است. یکی از دلایل این بی‌توجهی را می‌توان در نثر ویژه و پیچیده گلشیری جست‌وجو کرد؛ نثری که برقراری ارتباط با آن برای هر خواننده‌ای آسان نیست. در بسیاری از داستان‌های گلشیری جهان‌بینی‌ای بدبینانه و نگاهی آخرالزمانی مشاهده می‌شود. او اغلب بر طبقات روشنفکر و تحصیل‌کرده جامعه تمرکز دارد و با زبانی طنزآمیز و در عین‌حال تلخ، دغدغه‌های فکری و انسانی این طبقه را به تصویر می‌کشد. گلشیری خود مشغله‌های ذهنی و نویسندگی‌اش را در شش محور اصلی دسته‌بندی کرده است: ۱. رابطه میان واقعیت و خیال ۲. سیاست ۳. گذشته و گذشتگان ۴. ادبیات به‌عنوان ابزار شناخت ۵. زبان ۶. ساختار داستان با این‌همه، پیچیدگی و حجم تأمل در آثار گلشیری نباید سبب شود خواننده از تجربه‌ی خواندن آن‌ها چشم‌پوشی کند. «نیمه‌تاریک ماه» از برجسته‌ترین نمونه‌های ادبیات داستانی مدرن به زبان فارسی است. خود گلشیری این مجموعه را حاصل سال‌ها تلاش و عصاره‌ی تجربه‌اش در نویسندگی داستان کوتاه می‌دانست.