کتاب دخترک تنهایی که به مجسمه‌ها زندگی می‌بخشد اثر دوآن لیکسین، ترجمه سمیه نوروزی، انتشارات آفرینگان

«دخترک تنهایی که به مجسمه‌ها زندگی می‌بخشد» داستانی دل‌انگیز از مجموعه‌ افسانه‌های مشهور چینی اثر «دوان لیکسین» است. این روایت به یکی از مقدس‌ترین و مورد احترام‌ترین اسطوره‌های فرهنگ چین، یعنی اسطوره آفرینش بشریت می‌پردازد. در این افسانه، خدایه‌ای به‌نام «نووا» با قدرت شکل‌دادن به زندگی، حضوری محوری دارد. او تنها آفریننده انسان نیست، بلکه نمادی از تعادل، شفقت و پیوند میان انسان و الوهیت به‌شمار می‌رود. دوان لیکسین در بازگویی این اسطوره، چهره نووا را زنده می‌کند و نگاهی تازه و روشن به منشأ انسان از دید یکی از گرامی‌ترین شخصیت‌های اساطیری چین ارائه می‌دهد. داستان از زمانی آغاز می‌شود که جهان در هرج‌ومرج فرو رفته بود؛ سرزمینی آکنده از هیولاها و بدون نشانی از تمدن انسانی. در این آشوب، نووا، الهه‌ای نیرومند و مهربان، وظیفه نظم‌بخشیدن به زمین و معنا دادن به هستی را بر عهده گرفت. او با بهره‌گیری از قدرت‌های الهی خود نخست حیوانات را خلق کرد، اما اندکی بعد دریافت چیزی در جهان کم است؛ موجودی که بتواند آینه خدایان باشد و توانایی اندیشیدن، آفرینش و تجربه زندگی را در نهایت کمال دارا باشد. نووا با الهام از عشق خالص خود به زمین و همه موجودات آن، از گل رس سواحل رودخانه نخستین انسان‌ها را آفرید. او با دستان خود پیکر هر انسان را با دقت و مهر شکل داد و در آنان نفَس حیات دمید. این انسان‌ها از گوشت و خون زاده نشدند، بلکه از ذات زمین برخاستند؛ نشانه‌ای از پیوند ژرف و گسست‌ناپذیر میان انسان و طبیعت. پس از آفرینش نخستین موجودات، نووا دریافت که جهان هنوز کامل نیست. برای تضمین رشد و ماندگاری بشریت، روشی نوآورانه برگزید: او توانایی تولیدمثل را به انسان‌ها بخشید تا استمرار نسل و تعادل طبیعت پایدار بماند. این دگرگونی بزرگ، زمینه‌ساز پدیدآمدن فرهنگ‌ها، جوامع و تمدن‌های گوناگون در سراسر جهان شد. درون‌مایه اصلی «دخترک تنهایی که به مجسمه‌ها زندگی می‌بخشد» بر محور آفرینش زندگی و رابطه میان انسان و امر الهی می‌چرخد. نووا در نقش مادری توانا، با شکل دادن به انسان از خاک رس، مفهوم آفرینش را به عملی آکنده از عشق، مسئولیت و مراقبت بدل می‌کند. این داستان بر اهمیت پرورش زندگی و حفظ هماهنگی با جهان پیرامون تأکید دارد. در بخش دیگر، رابطه جدانشدنی بشریت با طبیعت برجسته می‌شود. خلق انسان از خاک، بیانگر این حقیقت است که انسان بخشی از نظم طبیعی جهان است، نه موجودی برتر یا جدا از آن. اسطوره نووا بر ضرورت تعادل نیز اشاره دارد؛ تعادلی که هم در طبیعت و هم در درون انسان باید برقرار بماند، چرا که نخستین آدمیان با توانایی حفظ خود و هم‌نوعانشان آفریده شدند. از سوی دیگر، این روایت بر ارزش نوآوری و سازگاری نیز تأکید می‌کند. گذار نووا از ساخت انسان با دست به واگذاری توان زادآوری به آنان، نماد پویایی و تکامل خلقت است و یادآور می‌شود که بقا و رشد همه موجودات تنها با پذیرش تغییر میسر است. «دخترک تنهایی که به مجسمه‌ها زندگی می‌بخشد» افسانه‌ای تأمل‌برانگیز است که به پرسشی دیرینه پاسخ می‌دهد: انسان از کجا آمده و معنای واقعی انسان بودن چیست؟ بازآفرینی دوان لیکسین از این اسطوره باستانی، میراث فکری و فرهنگی چین را زنده می‌کند و مفاهیمی چون آفرینش، شفقت و تعادل را به زیبایی بازمی‌تاباند. از خلال روایت نووا، خواننده بار دیگر به پیوند عمیق میان انسان، زمین و امر الهی آگاه می‌شود؛ پیوندی جاودان که در گذر نسل‌ها الهام‌بخش و ماندگار خواهد ماند.