کتاب دیار خوابگردی اثر میا کوتو، ترجمه مهدی غبرایی، انتشارات افق

روزی یکی از آن پستانداران عظیم‌الجثه خود را به ساحل رساند؛ آمده بود تا بر روی شن‌ها بمیرد. به سختی نفس می‌کشید، انگار تمام جهان را درون قفسه سینه‌اش حبس کرده بود. نهنگ ناتوان و از رمق‌افتاده، در آستانه مرگ قرار داشت و فرصت زندگی‌اش به پایان رسیده بود. مردم با شتاب نزدیک شدند تا از پیکر عظیم او تکه‌هایی از گوشتش را جدا کنند و هرکدام سهمی چند کیلویی با خود ببرند. نهنگ هنوز کاملاً نمرده بود و استخوان‌های بلند و درخشانش زیر نور آفتاب برق می‌زد. اکنون کشورم را مانند یکی از همان نهنگ‌های عظیم می‌دیدم که بر خشکی افتاده و در انتظار آخرین نفس خود، آهسته و سنگین، جان می‌دهد.