کتاب من فلوجه را به یاد می‌آورم اثر فرات العانی، ترجمه ابوالفضل الله دادی، انتشارات افق

کتاب «من فلوجه را به یاد می‌آورم» نوشته فرات العانی، نویسنده فرانسوی-عراقی، اثری در ژانر ادبیات جنگ است که به بازتاب رخدادهایی می‌پردازد که زندگی مردم عراق را دگرگون کرده‌اند. این رمان با نگاهی انسانی و احساسی، تاریخ، مهاجرت و جست‌وجوی هویت را در بستر جنگ روایت می‌کند. داستان درباره مردی به نام فرآت است که کیلومترها دورتر از سرزمین اجدادی خود به دنیا آمده است. خانواده او در دهۀ هفتاد میلادی از عراق به فرانسه مهاجرت کردند. رامی، پدر فرآت، پس از ترک وطن، به‌عنوان پناهندۀ سیاسی در فرانسه اقامت یافت و زندگی تازه‌ای را در این کشور آغاز کرد. فرآت که در فرانسه متولد شده، در طول سال‌ها زندگی در غربت همواره کنجکاو است تا بداند چه بر سر پدرش آمده و علت واقعی مهاجرت او چه بوده است. با این حال، رامی تمایلی به بازگویی گذشته ندارد. او نمی‌خواهد خاطرات تلخ و دردناک سال‌های جنگ و تبعید را دوباره زنده کند و همین سکوت، شکافی عمیق میان پدر و پسر ایجاد کرده است. سال‌ها بعد، هنگامی که رامی در دوران پیری گرفتار بیماری کشنده‌ای می‌شود و در بیمارستان بستری است، فرصتی دوباره پیش می‌آید تا فرآت بتواند از او درباره گذشته و ریشه‌های خانوادگی‌شان سؤال کند. در واپسین دیدارها، تنها جمله‌ای که از زبان رامی شنیده می‌شود، این است: «من فلوجه را به یاد می‌آورم.» همین جمله، سرآغاز جست‌وجوی بزرگ فرآت برای شناخت هویت و ریشه‌های ازدست‌رفته‌اش می‌شود. پدر، در حالی‌ که حافظه‌اش آرام‌آرام رو به زوال است، شروع به بازگویی تکه‌هایی از زندگی پرماجرای خود می‌کند؛ خاطراتی که میان سال‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۷۹ خورشیدی (دهۀ ۱۹۵۰ تا ۲۰۰۰ میلادی) در عراق رقم خورده‌اند. فرآت از میان سخنان پدر، تصویری تلخ و درعین‌حال واقعی از وطن، خانواده و رنج مردم عراق به دست می‌آورد. کتاب «من فلوجه را به یاد می‌آورم» بازتاب درگیری انسان با هویت، یاد و فراموشی است؛ روایتی از پدری خاموش، پسری جست‌وجوگر، و میهنی که در خاطره‌ها و واژه‌ها زنده است.