کتاب مادرم دروغ می‌گوید اثر میشل بوسی، ترجمه آریا نوری، انتشارات نشر مون

مالون مولن، کودک چهار ساله‌ای است که در کابوس‌هایی تکرارشونده گرفتار شده؛ کابوس‌هایی که در آن او را به دست زنی غریبه می‌سپارند. او پس از این رویاها، پیوسته ادعا می‌کند که مادر کنونی‌اش مادر واقعی او نیست. معلمان مدرسه، این گفته‌ها را صرفاً ساخته‌وپرداخته ذهن او می‌دانند؛ زیرا مادر مالون مدارک شناسایی معتبر دارد، عکس‌های زیادی از دوران کودکی او نگه داشته و حتی پزشک اطفال نیز تأیید می‌کند که مالون فرزند اوست. با این حال، واسیلی، روان‌شناس مدرسه، نظری متفاوت دارد. او به دلیل دقت و جزئیاتی که کودک درباره صحنه مبادله بین دو زن توصیف می‌کند، ادعاهای مالون را جدی می‌گیرد. واسیلی شروع به ضبط گفت‌وگوهای او می‌کند و از طریق تحلیل شخصیت‌های خیالی، موجودات داستانی و روایت‌هایی که مالون در بازی با اسباب‌بازی‌هایش بازگو می‌کند، تلاش دارد حقیقت پنهان را کنار هم بگذارد. وقتی واسیلی متقاعد می‌شود که مالون حقیقت را بیان می‌کند، ماجرا را با فرمانده پلیس، ماریان اوگرس (Marianne Augrese)، در میان می‌گذارد. ماریان در آن زمان درگیر تحقیق درباره باندی از سارقان است که به یک فروشگاه لوکس دستبرد زده و همچنین زن و شوهری را در شهر همسایه، دوویل، به قتل رسانده‌اند. گرچه ابتدا دلیل روشنی برای توجه به حرف‌های کودک وجود ندارد، اما غریزه محافظت و احساسات مادرانه ماریان او را وادار می‌کند که به صحبت‌های واسیلی توجه کند و این احتمال را جدی بگیرد. پیگیری‌های ماریان و تیمش نشان می‌دهد که شاید در پسِ خاطرات مالون، حقیقتی پنهان درباره اطرافیان و خانواده سرد و مشکوک او وجود داشته باشد. اما مشکلی اساسی وجود دارد؛ حافظه کودک هنوز در حال شکل‌گیری است و خاطرات واقعی‌اش به‌سرعت جای خود را به تخیلاتی کودکانه چون دزدان دریایی، حیوانات و تصویرسازی‌های معصومانه می‌دهد. همین امر جست‌وجوی حقیقت را دشوارتر می‌کند، اما ماریان همچنان در پی یافتن سرنخی مطمئن است. رمان «مادرم دروغ می‌گوید» با نثری روان و فضاسازی دقیق، شکنندگی ذهن کودک و تأثیر خاطرات را به‌زیبایی به تصویر می‌کشد. این کتاب نه‌تنها داستانی پرکشش دارد، بلکه مخاطب را وا می‌دارد تا میان مرز خیال و واقعیت جست‌وجو کند؛ اثری جذاب و تأمل‌برانگیز که خواندنش تجربه‌ای فراموش‌نشدنی خواهد بود.