کتاب حافظ‌نامه اثر بهاءالدین خرمشاهی، انتشارات علمی و فرهنگی

خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی، شاعر بلندآوازه و خوش‌ذوق قرن هشتم هجری، با لقب لسان‌الغیب یکی از نام‌های درخشان و ماندگار در شعر و ادب فارسی به شمار می‌رود. او با سروده‌های ماندگار خود، شعر و غزل فارسی را به جهانیان معرفی کرد و به نوعی اعتبار و شکوه ادبیات فارسی را در عرصه‌ی بین‌المللی تثبیت نمود. حافظ به دلیل تسلط کامل بر قرآن کریم و از بر داشتن آیات الهی، لقب «حافظ» را بر خود گرفت. بیشتر غزل‌های او در سبک عراقی سروده شده و ویژگی بارز آن‌ها، گیرایی و عمق عرفانی کلام است. همین ویژگی باعث شده تا پژوهشگران و ادیبان بسیاری در سراسر جهان شیفته‌ی اشعار او شوند و برای شناخت بهتر این شاعر بی‌بدیل، سال‌ها از عمر خویش را صرف پژوهش و بررسی آثارش کنند. در میان این پژوهشگران برجسته، نام استاد بهاءالدین خرمشاهی، نویسنده و مترجم نامدار ایرانی، جایگاهی ویژه دارد. او که همچون حافظ دلبسته‌ی قرآن کریم است، از برجسته‌ترین قرآن‌پژوهان و حافظ‌پژوهان معاصر به‌شمار می‌رود. از خرمشاهی آثار متعددی در زمینه‌ی شناخت حافظ و اشعار او برجای مانده که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به اثر ماندگارش، «حافظ‌نامه» اشاره کرد. «حافظ‌نامه» اثری دو جلدی است که در آن، دویست و پنجاه غزل از دیوان حافظ به تصحیح غنی قزوینی بررسی شده است. خرمشاهی در این اثر، به تحلیل دشواری‌ها و پیچیدگی‌های زبانی، نمادشناسی، تفسیر و سخن‌شناسی حافظ می‌پردازد و در مقدمه‌ای جامع و مفصل، تأثیرات شاعران و اندیشمندان پیش از حافظ را بر آثار او با ذکر نمونه و شاهد توضیح می‌دهد. این شرح دقیق و روشن، به گونه‌ای سامان یافته که خواننده نه‌تنها با ظرافت‌های غزل‌های حافظ آشنا می‌شود، بلکه درک عمیق‌تری از سبک عراقی و ویژگی‌های برجسته‌ی آن نیز به دست می‌آورد.