کتاب زنان اثر ادواردو گالئانو، ترجمه سمانه میلانی تبریزی، انتشارات کتابستان معرفت

گالئانو در کتاب «زنان»، مجموعه‌ای از داستان‌های واقعی و تأثیرگذار را روایت می‌کند؛ داستان‌هایی درباره‌ی پرستاران، هنرمندان، نویسندگان، خبرنگاران، شاعران، دانشمندان، سیاستمداران، ورزشکاران، عالمان دینی، قدیسان، اساطیر، ایزدبانوان، آزادگان و بردگان، زنانی مرئی و نامرئی. این روایت‌ها مستند، اندیشمندانه و عمیق‌اند و هر یک بخشی از تاریخ فراموش‌شده‌ی نیمی از بشریت را روشن می‌سازند. گالئانو در این کتاب می‌کوشد انسان را به تأمل در فلسفه‌ی وجودی عدالت و ساختار حقوق مدنی جهان غرب وادارد؛ می‌پرسد که «چگونه انسانیت می‌تواند بدون حضور عدالت معنایی بیابد؟» و «چرا نیمی از بشریت در طول تاریخ، از عصر ارسطو تا دوران سن پدرو، قربانی اندیشه‌ها و باورهای تبعیض‌آمیز شده‌اند؟» او نشان می‌دهد که چگونه در جوامعی که خود را مهد روشنفکری، صلح و برابری می‌دانند، زنان هنوز هم با بی‌عدالتی روبه‌رو هستند. در لابه‌لای سطور این کتاب، چهره‌ی واقعی تمدن غرب در برخورد با زنان آشکار می‌شود؛ تمدنی که در ظاهر مدافع حقوق بشر است اما در عمل، استعدادها، توانایی‌ها و حتی فریاد اعتراض زنان را خاموش کرده است، تنها به این دلیل که زنان پرچم‌دار آن بوده‌اند. گالئانو از زنانی سخن می‌گوید که در رویدادهای تاریخی نقش آفریدند اما نامشان از حافظه‌ی زمان زدوده شد؛ زنانی جسور که رؤیاپردازی کردند و بهای آن را پرداختند؛ زنانی که زندگی می‌کنند و زندگی می‌بخشند تا ما نیز زنده بمانیم. او روایتگر زنانی است که برای تغییر شرایط خود جنگیدند و با وجود شکنندگی ظاهری، در برابر مرزهای تبعیض ایستادند. این زنان، ناشناسان دلیر تاریخی‌اند که با رشادت و ایمان، نگاه‌ها را خیره کردند. در میان این چهره‌ها، گالئانو از زنانی یاد می‌کند که به سبب زیبایی یا استعداد ذاتی‌شان به شهرت رسیدند، اما در عمق وجودشان رؤیاهایی سترگ داشتند؛ زنانی همچون شهرزادِ هزار و یک شب، که برای رهایی از مرگ، هر شب با قصه‌گویی به ماندن خویش معنا می‌بخشد. این روایت‌ها، ادای دینی است به تمام زنانی که با قلم، صدا و ایستادگی‌شان، تاریخ را نوشتند.