کتاب سرود دوبلین اثر کانر مک فرسن، ترجمه پرستو غفاری، انتشارات رایبد

آدم‌ها با گذشته‌هایی روبه‌رو هستند که همواره در مرز میان دوری و نزدیکی سرگردان‌اند؛ گذشته‌هایی که شهر به شهر، خیابان به خیابان، قدم به قدم، لیوان به لیوان و حتی نفس به نفس، آنان را دنبال می‌کنند و از پی‌شان می‌آیند. اما این آدم‌ها با چنین گذشته‌هایی چه می‌کنند؟ کسانی که از یک گذشته، یک زندگی و یک تاریخ شکست گریخته‌اند، هر بار که سر برمی‌گردانند یا به اطراف خود می‌نگرند، تمام آن‌چه را پشت سر نهاده‌اند، باز در برابر دیدگانشان، در متن حال و آینده‌شان می‌بینند. آیا آن‌قدر بخت‌یار و استوار هستند که بتوانند، هرچند با جان‌کندن و سختی، ویرانی‌های سالیان متمادی را برای همیشه پشت سر بگذارند و از آن عبور کنند؟ کانر مک‌فرسن در نمایشنامه‌ی «سرود دوبلین» و دیگر آثارش، در مسیر سنت درام‌نویسی نویسندگان معاصر ایرلند، زندگی همین آدم‌ها را پیش روی مخاطب می‌گذارد و بن‌مایه‌ی نمایشنامه‌هایش را بر همین پرسش‌ها استوار می‌کند. مردمان آثار مک‌فرسن، ضدقهرمانان زمانه‌ای تباه‌اند؛ کسانی که در دل فروپاشی و تاریکی می‌کوشند بگریزند، بی‌آن‌که دریابند هر بار که می‌گویند این آخرین‌بار است، در حقیقت در همان نقطه‌ی آغاز ایستاده‌اند ــ تنها با این تفاوت که در گذر عمر و فرسودگی، مرگ آرام بر درِ وجودشان می‌کوبد.