کتاب به وقت پاریس اثر الکس جورج، ترجمه سامان مرادخانی، انتشارات کتاب کوله پشتی

پاریس به شکلی شگفت‌انگیز، قلب تپنده‌ی نوعی از زیستن است که نمونه‌اش در هیچ نقطه‌ای از جهان و در هیچ لحظه‌ای از تاریخ تکرار نشده است. این شهر، در تمام دوران‌ها، هیبتی جادویی و فریبنده داشته و دارد؛ به‌ویژه در بازه‌ی شگرف پس از انقلاب کبیر فرانسه تا اواخر دهه‌ی ۱۹۶۰. بااین‌حال، اوج درخشش و عصر طلایی پاریس را می‌توان در سه دهه‌ی نخست قرن بیستم جست‌وجو کرد؛ زمانی که جمع بزرگی از نویسندگان، شاعران، نقاشان، فیلم‌سازان و منتقدان از ملیت‌ها و زبان‌های گوناگون در این شهر گرد هم آمدند و هر لحظه‌ی حضورشان، مسیر تاریخ هنر و ادبیات را دگرگون ساخت. در آن دوران، هنرمندانی چون دالی، پیکاسو، مودیلیانی، من‌ری، بونوئل، همینگوی، فیتزجرالد و استاین از پاریس شهری ساخته بودند که عیش، خلاقیت و الهام در آن بی‌وقفه جریان داشت. «الکس جورج» در رمان «به افق پاریس» (که با عنوان «به وقت پاریس» نیز شناخته می‌شود)، کوشیده تا بخشی از راز، جادو و شیدایی آن روزگار را بازتاب دهد و لایه‌های نادیدنی حیات هنری این شهر را آشکار سازد. «به افق پاریس» رمانی‌ست درهم‌تنیده و پررمزوراز، آکنده از خیال‌ورزی‌ها، رؤیاها و شور لحظه‌هایی که هرگز از وجد و جنبش تهی نمی‌شود. در این اثر، نویسندگان، نقاشان، روزنامه‌نگاران و حتی منشی مارسل پروست (!) حضوری زنده و پررنگ دارند؛ حضوری که ترکیبی از کامیابی و ناکامی، سرمستی و سرخوردگی را با شیدایی تمام در برابر خواننده می‌گشاید. این کتاب روایتگر سرگردانی و جست‌وجوی انسان‌هایی‌ست مسحور، آنانی که کمبودی ناگفته در هستی‌شان آن‌ها را به یکدیگر پیوند داده است. «به افق پاریس» داستانِ بودن در میانه‌ی رؤیا و واقعیت است؛ روایتی که در هر سطرش، خواننده را به اعماق روح پاریس و سرگشتگی انسان مدرن فرامی‌خواند.