کتاب روان‌های مریض، ذهن‌های سالم اثر جان کاگ، ترجمه محمد امدادی ماسوله، انتشارات کتاب کوله پشتی

شاید بتوان گفت آنچه امروز با عنوان پراگماتیسم، روان‌شناسی تجربی و فلسفه آمریکایی می‌شناسیم، از همان پرسش مشهور «ویلیام جیمز» آغاز می‌شود: «آیا زندگی ارزش زیستن دارد؟» این پرسش بزرگ و آکنده از تردید و دودلی، توان آن را دارد که هر انسانی را به انفعال و ناامیدی بکشاند. وقتی انسان درگیر این اندیشه می‌شود که آیا آزادی عمل، مستقل از تقدیر و سرنوشت وجود دارد؟ چگونه می‌توان در برابر قدرت‌های ویرانگر و نیروهای بیرونی که فراتر از اراده ما هستند ایستاد؟ و در نهایت، چگونه می‌شود از دل این جهان پرهیاهو، معنای زندگی و ارزش زیستن را بیرون کشید و دریابیم؟ «ویلیام جیمز» در جوانی خود به این یقین رسیده بود که زندگی ارزش زیستن ندارد. اما درست در همین نقطه، فلسفه برای او به راه نجاتی تبدیل شد. او از تجربه فرو رفتن در اندیشه پوچ‌انگارانه و بی‌پایانی بودن جهان، به مرحله‌ای تازه رسید؛ مرحله‌ای که در آن اندیشیدن به اهمیت زندگی، اساس فلسفه‌اش را شکل داد. فلسفه جیمز، بیش و پیش از هر چیز، تلاش برای نجات یک زندگی بود؛ نجات خویش. «جان کاگ» در کتاب «جان‌های بیمار، ذهن‌های سرحال؛ چگونه ویلیام جیمز می‌تواند زندگی شما را نجات دهد؟» با واکاوی عمیق در سیر اندیشه و زندگی این فیلسوف، نشان می‌دهد که جیمز از چه راهی به «فلسفه زندگی» دست یافت. او به‌ویژه برای جان‌های خسته و بیمار روزگار ما که پیوسته با همان پرسش بنیادین «آیا زندگی ارزش زیستن دارد؟» دست‌وپنجه نرم می‌کنند، روایتی تازه ارائه می‌دهد. کاگ با دقت و ایجاز، اما با نگاهی ژرف، به درون فلسفه جیمز نفوذ کرده است تا برای انسان‌هایی که در هزاره سوم، در دوران فروریختن معانی و بحران امید، ناتوان از ادامه زندگی شده‌اند، راهی روشن کند. او با زبانی استوار و لحنی ارسطویی به ما یادآوری می‌کند: «زندگی، ارزش زیستن دارد.»