کتاب خون‌آشام اثر جان پولیدوری، ترجمه نسیم محمدزمانی، انتشارات رایبد

داستان کوتاه لرد بایرون، که نوشتن آن را در سال ۱۸۱۶ آغاز کرد، نیمه‌تمام ماند و هرگز ادامه نیافت. با این حال، تصاویر قدرتمند و فضای رازآلود آن الهام‌بخش جان پولیدوری، پزشک و همراه پیشین بایرون، شد. پولیدوری که از مدت‌ها پیش به موضوعاتی چون خواب، کابوس، خواب‌گردی و مسمریسم علاقه داشت، رساله دانشگاهی خود را در ادینبورگ به همین زمینه‌ها اختصاص داده بود و در سبک رمانتیک قلم می‌زد. او ایده آغازین بایرون را برداشت و آن را گسترش داد تا به داستانی کامل بدل شود. شخصیت اصلی اثر را نیز بر پایه ترکیبی از مشاهداتش از بایرون و چهره عمومی او در ذهن مردم زمانه‌اش شکل داد؛ یعنی همان اشراف‌زاده مغرور و نابکاری که به خاطر نوشته‌های بی‌پرده و رسوایی‌های عاشقانه‌اش شهرت یافته بود. بر اساس یادداشت‌های پولیدوری، او در ابتدا نام «لرد استرانگمور» را برای خون‌آشام داستانش برگزیده بود؛ نامی که خود شبیه تقلیدی ناموفق از آثار دیکنز به نظر می‌رسید. اما در نهایت، «لرد روتون» را به‌عنوان نام نهایی انتخاب کرد. گرچه پولیدوری در آغاز اجازه انتشار این اثر را نداده و بعدها مدعی شد که داستان را ناتمام می‌دانسته است، «خون‌آشام» در آوریل سال ۱۸۱۹ در مجله نیو مانتلی لندن منتشر شد. اگر گفته او درست باشد، سردبیر مجله به‌صورت بی‌پروا و عامدانه، اثر را به لرد بایرون نسبت داده بود؛ زیرا می‌دانست چنین انتسابی توجه خوانندگان انگلیسی را بیش از اثری ناشناس جلب خواهد کرد. این ترفند کاملاً مؤثر واقع شد. مخاطبان با اشتیاق هزاران نسخه از «خون‌آشام» را خریدند و شهرت داستان به‌سرعت از مرزهای بریتانیا گذشت و به دیگر کشورها نیز رسید. اندکی بعد، گوته این اثر را یکی از بهترین نوشته‌های بایرون نامید؛ اظهار نظری که از آن زمان تاکنون همواره موجب شگفتی و بحث میان منتقدان ادبی بوده است.