کتاب کسی به سرهنگ نامه نمی‌نویسد اثر گابریل گارسیا مارکز، ترجمه اسماعیل قهرمانی پور، انتشارات روزگار

رمان «کسی به سرهنگ نامه نمی‌نویسد» اثر نویسنده نامدار کلمبیایی و برنده جایزه نوبل ادبیات، گابریل گارسیا مارکز، یکی از برجسته‌ترین آثار او به شمار می‌رود. این رمان کوتاه، روایتگر انتظار و امیدی نومیدانه برای تغییر در زندگی انسان‌هایی است که در سکوت و فقر روزگار می‌گذرانند. مارکز در سخنان خود این کتاب را بهترین اثرش دانسته و گفته است که باید «صد سال تنهایی» را می‌نوشت تا مردم «کسی به سرهنگ نامه نمی‌نویسد» را بخوانند. او این رمان را در سال‌های ۱۳۳۵ تا ۱۳۳۶ خورشیدی (۱۹۵۶ تا ۱۹۵۷ میلادی)، در دوران اقامتش در هتلی در شهر پاریس نگاشت و اثر برای نخستین‌بار در سال ۱۳۴۰ (۱۹۶۱ میلادی) منتشر شد. داستان کتاب زندگی سرهنگی فقیر و بازنشسته، جانباز جنگ هزارروزه را روایت می‌کند. او سال‌هاست در انتظار دریافت حقوق بازنشستگی‌ای است که پانزده سال پیش به او وعده داده شده بود. سرهنگ به همراه همسر بیمار و مبتلایش به آسم، در روستایی کوچک زیر سلطه قانون نظامی و فضای سخت سانسور زندگی می‌کند. ماجرای اصلی از زمانی آغاز می‌شود که سرهنگ آماده رفتن به مراسم تشییع جنازه موسیقیدانی می‌شود؛ مرگی که برای مردم اهمیت دارد، زیرا او نخستین کسی است که در سال‌های اخیر به مرگی طبیعی از دنیا رفته است. رمان «کسی به سرهنگ نامه نمی‌نویسد» تصویری تلخ از جامعه‌ای در دوره حاکمیت نظامی کلمبیا ارائه می‌دهد؛ جامعه‌ای که در آن امید، صبر و شرافت انسانی در برابر فقر، ظلم و بی‌خبری ایستاده‌اند.