کتاب All This Time اثر مجموعهٔ نویسندگان و ریچل لیپینکات، انتشارات معیار علم

رمان «All This Time» نوشته‌ی میکی داتری و ریچل لیپینکات اثری در ژانر عاشقانه‌ی معاصر برای جوانان است که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. نویسندگان این اثر، که پیش‌تر با رمان پرفروش «پنج قدم فاصله» (Five Feet Apart) شناخته شده بودند، بار دیگر با داستانی عاطفی و تأثیرگذار به سراغ مرز میان مرگ و زندگی، عشق و فقدان، و مفهوم التیام پس از تروما می‌روند. در آغاز داستان، با «کایل لافرتی» روبه‌رو می‌شویم؛ پسری ورزشکار، محبوب و آینده‌دار که زندگی دبیرستانی‌اش در کنار دوست‌دخترش «کیمبرلی» یا همان «کیم» به ظاهر بی‌نقص و رویایی به نظر می‌رسد. اما در شب فارغ‌التحصیلی، همه‌چیز به‌یک‌باره فرو می‌پاشد. کیم تصمیم می‌گیرد از کایل جدا شود و تنها دقایقی بعد، تصادفی مرگبار سرنوشت هر دو را تغییر می‌دهد. کیم در همان لحظه جان می‌سپارد و کایل با آسیب مغزی شدید و احساسی سنگین از گناه نجات می‌یابد. از آن پس، او در جهانی مبهم و تاریک سرگردان است؛ جهانی که در آن گذشته معنای خود را از دست داده و آینده رنگی ندارد. کایل روزهایش را با سردرگمی، خشم و احساس پوچی می‌گذراند تا اینکه «مارلی» وارد زندگی او می‌شود؛ دختری آرام، درون‌گرا و غمگین که راز زخمی پنهان در دل دارد. میان این دو، پیوندی آرام و تدریجی شکل می‌گیرد؛ ابتدا در سکوت و همدلی، و سپس در قالب عشقی که بیشتر از آنکه درمان باشد، نوعی نجات متقابل است. با این حال، سایه‌ی تصادف و حس گناه همواره بر رابطه‌ی آن‌ها سنگینی می‌کند و مرز میان واقعیت و خیال کم‌کم از میان می‌رود. خواننده درمی‌یابد که این ارتباط احساسی، در دل خود معمایی تلخ پنهان کرده است. داتری و لیپینکات در «All This Time» مضامینی چون غم، گناه، هویت و بازسازی را با زبانی نرم و احساسی در تار و پود روایت تنیده‌اند. آنان نشان می‌دهند که تروما پایان راه نیست، بلکه آغازی دوباره برای بازآفرینی خویشتن است. کایل در مسیر رهایی از گذشته باید یاد بگیرد خود را از نگاهی تازه و از دل درون خویش بازتعریف کند. رابطه‌ی او با مارلی استعاره‌ای از روند درمان روح انسان است؛ حرکتی آرام از انکار و خودتخریبی به سوی پذیرش و امید. تصادف در این رمان به‌عنوان نمادی از ناپایداری زندگی تکرار می‌شود؛ یادآوری از اینکه هیچ‌کس در برابر ضربه‌های ناگهانی سرنوشت مصون نیست. نویسندگان در لابه‌لای روایت، پرسشی بنیادین را مطرح می‌کنند: آیا می‌توان دوباره اعتماد کرد، وقتی که همه‌چیز یک‌بار فروپاشیده است؟ قدرت رمان در نثر روان، فضای احساسی پرکشش و تحول قابل‌درک شخصیت‌ها است. کایل از نوجوانی سرگشته به انسانی آگاه‌تر بدل می‌شود که می‌آموزد گذشته را انکار نکند، بلکه آن را در دل آینده بپذیرد. هرچند برخی منتقدان به قابل‌پیش‌بینی بودن بخش‌هایی از داستان و کمی کلیشه‌ای بودن شخصیت مارلی اشاره کرده‌اند، اما صمیمیت لحن، پیام امید و نگاه انسانی رمان، آن را در میان خوانندگان نوجوان محبوب ساخته است. در پایان، «All This Time» سفری احساسی درباره‌ی بازسازی پس از شکست است؛ داستانی که نشان می‌دهد عشق، برخلاف تصور رایج، درمان قطعی دردها نیست، بلکه هم‌راهی صبورانه در مسیر بهبودی است. این رمان یادآور می‌شود که شجاعت واقعی در فراموشی گذشته نیست، بلکه در توان زیستن دوباره در کنار خاطرات نهفته است؛ و حتی در تاریک‌ترین لحظات زندگی، ممکن است نوری از دل ویرانه‌های غم بدرخشد و راه التیام را روشن کند.