کتاب دعوت به فلسفه اثر ویل دورانت، ترجمه شهاب الدین عباسی، انتشارات نشر کتاب پارسه

از گذشته تا امروز، انسان‌ها همواره درگیر زندگی روزمره خود بوده‌اند؛ تنها شکل و شیوه انجام این زندگی دگرگون شده است. در گذشته، انسان‌ها روز خود را با دوشیدن شیر گاو و گوسفند، رفتن به مزرعه و کار کشاورزی می‌گذراندند، اما امروزه بیشتر مردم وقت خود را صرف کارهای اداری، ساعت‌های طولانی رانندگی، وب‌گردی و استفاده از شبکه‌های اجتماعی می‌کنند. دقیقه‌ها، ساعت‌ها، روزها، ماه‌ها و حتی سال‌ها می‌گذرند، بی‌آن‌که متوجه جریان زمان شویم. بسیاری از ما تنها به تقلید از آنچه در جامعه رایج است، زندگی می‌کنیم، بی‌آن‌که از خود بپرسیم چرا. با این حال، وجه مشترک انسان دیروز و امروز در لحظاتی از زندگی آشکار می‌شود؛ زمانی که برای مدتی هر کار روزمره و تکراری را کنار می‌گذاریم و می‌اندیشیم: هدف از همه این کارها چیست؟ این دنیا برای چیست؟ چرا ما هستیم؟ چنین پرسش‌هایی در جنبه‌های گوناگون زندگی انسان بروز می‌کند. برای نمونه، در حوزه سیاست، افراد همواره از آزادی، برابری و عدالت سخن می‌گویند. اما گاهی فردی پیدا می‌شود که می‌پرسد: آزادی در حقیقت چه معنایی دارد؟ منظور ما از برابری چیست؟ طرح چنین پرسش‌هایی ذهن انسان را دچار تلاطم می‌کند و ما را به اندیشیدن وامی‌دارد. شاید همان فرد سپس بپرسد: آیا آزادی و برابری با یکدیگر در تعارض نیستند؟ اگر هرکس آزاد باشد هر کاری که می‌خواهد انجام دهد، پس مفهوم برابری و عدالت چه می‌شود؟ آیا برای رفع این تناقض، حکومت‌ها پدید نیامدند؟ با این حال، خود حکومت نیز ذاتاً در تعارض با مفهوم آزادی قرار دارد؛ و همین چرخه پرسش و اندیشه، مسیر شناخت انسان از جهان و خودِ او را شکل می‌دهد.