کتاب مادام پیلینسکا و راز شوپن اثر اریک امانوئل اشمیت، ترجمه مهدی قاسمی، انتشارات افراز

این داستان، روایتی لطیف و درعین‌حال پر‌تکاپو از جست‌وجوی «اشمیتِ جوان» است؛ جوانی که می‌کوشد راز موسیقی شوپن را از استادی سختگیر و پیچیده به نام «پیلینسکا» بیاموزد. اشمیت در نه‌سالگی برای نخستین بار موسیقی شوپن را می‌شنود و شیفته‌ی آن می‌شود. او مصمم است پیانو را بیاموزد، اما اجرای آثار باخ، موتزارت و دبوسی برایش بیش‌ازاندازه ساده و پیش‌پاافتاده جلوه می‌کند؛ از همین رو، شوپن از دسترس او می‌گریزد. به‌نظر می‌رسد دلیل این گریز، ناآشنایی اشمیت با لطافت و روح نهفته در موسیقی باشد؛ امری که نبودش، دوری شوپن از او را طبیعی جلوه می‌دهد. با ورود اشمیت به بیست‌سالگی و آغاز تحصیل فلسفه در پاریس، سرنوشت او را با «مادام پیلینسکا»، استاد پیانویی سختگیر و نسبتاً بداخلاق، روبه‌رو می‌کند. پیلینسکا با روش‌های آموزشی عجیب و تمرین‌هایی دشوار — که گاه به‌ظاهر هیچ ارتباطی با نواختن پیانو ندارند — شاگرد خود را به چالشی تازه می‌کشاند. او از اشمیت می‌خواهد هنگام وزش باد، به حرکت برگ‌ها چشم بدوزد و در سپیده‌دم، به باغ گل برود و بی‌آنکه قطره‌ی شبنمی از روی گل بیفتد، آن را بچیند. این تمرین‌ها، سفری درونی برای درک ظرافت، آرامش و عمق احساس در موسیقی به‌شمار می‌آیند. در حقیقت، این داستان کوتاه، خواننده را به دوران جوانی اشمیت می‌برد و جلوه‌هایی از عشق، زندگی و موسیقی را پیش چشم او به‌زیبایی ترسیم می‌کند.